એટલો છે જિન્દગીનો સાર જીવા,
અલ્પ સુખ ને દર્દ પારાવાર જીવા.
ભેટ સમજી કર સહજ સ્વીકાર જીવા,
ઠેસ તો છે માર્ગનો ઉપહાર જીવા.
પાંજરામાં પાંખને પૂરી શકો પણ,
કેદ થોડો થઇ શકે ટહુકાર જીવા.
વૃક્ષ અધ્ધરશ્વાસ ઊભું પાનખરમાં,
’પાન ખરશે’નો લઇ ઓથાર જીવા.
એમ કોઈ શ્વાસથી નાતો ના તૂટે,
હો ભલેને સાવ કાચો તાર જીવા.
આમ તો વાદળ નહોતાં કંઇ અષાઢી,
તોય વરસ્યો મેહ અનરાધાર જીવા.
-રાકેશ હાંસલિયા
ક્યાં સુધી હું ધૂળ દેખાડું તને,
આજ તારા મૂળ દેખાડું તને.
ચોતરફ ઘેરાઇ ગ્યો છે થોરથી,
ક્યાં ઉછેરી શૂળ દેખાડું તને.
પ્રેમની ત્રિજ્યા વધારી જો પછી,
વિકસેલું વર્તુળ દેખાડું તને.
જાતને સમજી ન લે અવતાર તું,
છે મનુનું કુળ, દેખાડું તને…!?
જોઈ લે ‘આનંદ’ની આ સૂક્ષ્મતા,
શીદ પછી કંઇ સ્થૂળ દેખાડું તને.
-અશોક જાની ‘આનંદ’
સુખ વિશે કંઇ સાંભળેલું જેવું તેવું યાદ છે,
એ પછી સપને મળેલું જેવું તેવું યાદ છે.
આજ તો અંધાર છે, નિઃસ્તલ નર્યો અંધાર છે,
એક ક્ષણ ઘર ઝળહળેલું જેવું તેવું યાદ છે.
એમના દ્વારે ગયેલા હોંશથી ચરણો કદી,
મન પછી પાછું વળેલું જેવું તેવું યાદ છે.
આ જ રસ્તે, આ વળાંકે, કોઈ આવી સાંજના,
કો’ક છાતીએ ઢળેલું જેવું તેવું યાદ છે.
ને પછી આ પાંચમી દિશા ખૂલી ગઝલો તણી,
ભીતરી જળ ખળભળેલું જેવું તેવું યાદ છે.
-કિરીટ ગોસ્વામી
યાદની આ જેલ તોડી જોઈએ,
વિસ્મરણનો માર્ગ શોધી જોઈએ.
કેટલી ફળદ્રુપ છે દીવાસળી !
સ્પર્શ પણ એકાદ રોપી જોઈએ.
તૂટતી જોવા મળે ભીંતે વસંત,
ફૂલની ખૂશ્બૂઓ ઘોળી જોઈએ.
શબ્દનું તાંડવ કરી લીધું હવે,
ચાલ ત્રીજું નેત્ર ખોલી જોઈએ.
વેદનાના સાવ સુક્કા રણ મહીં,
કૈંક ઝાકળ જેવું ઢોળી જોઈએ.
- જિગર ટંકારવી
ચાલ જલ્દી હુ મઢાવી દઉ તને,
પાપણો વચ્ચે છુપાવી દઉ તને.
શબ્દ પણ છેટા રહી જોયા કરે,
અર્થમાં એવી ફસાવી દઉ તને.
આ જગતને ખ્યાલ પણ આવે નહી,
એમ મારામાં જ વાવી દઉ તને.
એક બે ગઝલો લખુ તારા ઉપર,
એક બે કિસ્સા સુણાવી દઉ તને.
આયખું આખ્ખુ ઉધારી નાખ તું,
એક ક્ષણ એવી બતાવી દઉ તને.
હું ભલે નારાજ રડતો હોઉ પણ,
કોઇ પણ ભોગે હસાવી દઉ તને.
-ચન્દ્રેશ મકવાણા ‘નારાજ’
હોય હિમ્મત તો હવે થોડી બતાવ,
આપણા સંબંધને શોધી બતાવ..
શહેરમાં ભીનાશની સરકાર છે,
ચિત્રમાં પણ આંખ તું કોરી બતાવ.
‘જળ’ નહી તો ‘છળ’ નીકળશે કૈંક તો,
તુ હવે આકાશને ખોદી બતાવ.
બસ, વધારે હુ હસી શક્તો નથી,
સાહ્યબી તારી જરા ઓછી બતાવ.
આબરુ રણની બચાવી લે હવે,
રોજ પરપોટા થતા રોકી બતાવ.
-ભાવેશ ભટ્ટ
દેવ આવે કોણ આપે નોકરી !
દેવભાષા બોલચાલેથી સરી.
આંગણું ઘરમાં પ્રવેશી ના શકે,
ઉંબરે ચોકી મૂકી છે આકરી.
એ દિવસ કેવા હતા ભૂલી જજો,
ભૂતકાળો ના કરે અવ ચાકરી.
ગોખ ભૂલ્યા દીપ ભુલાયા પછી,
બલ્બ માટે ત્યાં જગા ના આંતરી.
જોઈ થાળી આંસુ ના રોકી શક્યો,
પીરસી તેં માના જેવી ભાખરી.
ના મળ્યા જમના તટે કોઈ કદંબ,
મોરપિચ્છો સાથ ઝૂરે બાંસરી.
‘કીર્તિ’ સાધે શાંત જળનું મૌન, પણ
હલબલાવે એક નાજુક કાંકરી.
-કીર્તિકાન્ત પુરોહિત
