હવે સૂરજ જરા મોડો પડે છે ઊગવા માટે,
અમે તો રાતભર જાગી રહીએ જાગવા માટે.
અમે તારે ઈશારે જિંદગીભર તો રહ્યાં દોડી,
થયાં પગભર તો અંતે પગ છળે છે થાકવા માટે.
છલકવું કે મલકવું એ હવે તો લાગતું ખોટું,
છતાં ભીતર બધું દોડે હજુ શું તાગવા માટે ?
વસંતો ખીલવા લાગી છતાં ભીતર હજી પતઝડ,
મળ્યું છે પાંદડું પીળું પગેરું પામવા માટે.
અને સૂરજ ભલેને આથમી જાતો, તો મારે શું ?
અડીખમ છું, ફરી તું આવ છાંયો માપવા માટે.
-અમિત ત્રિવેદી
સંપર્ક- amit.vadodara@gmail.com
