सुनाता हूँ

मैं जिसे ओढ़ता-बिछाता हूँ,
वो ग़ज़ल आपको सुनाता हूँ ।

एक जंगल है तेरी आँखों में,
मैं जहाँ राह भूल जाता हूँ ।

तू किसी रेल-सी गुज़रती है,
मैं किसी पुल-सा थरथराता हूँ ।

हर तरफ़ ऐतराज़ होता है,
मैं अगर रौशनी में आता हूँ ।

एक बाज़ू उखड़ गया जबसे,
और ज़्यादा वज़न उठाता हूँ ।

मैं तुझे भूलने की कोशिश में,
आज कितने क़रीब पाता हूँ ।

कौन ये फ़ासला निभाएगा,
मैं फ़रिश्ता हूँ सच बताता हूँ।

– दुष्यंत कुमार

શું તમનેય

શું તમનેય એવું થાતું ?
કોઈ કશાય કારણ વગર મન રડું રડું થઇ જાતું !

શ્વાસો સાથે ઉચ્છવાસોનો નાતો તૂટી જાતો,
છાતીમાં કોઈ ભારેખમ મૂંઝારો વળ ખાતો.
ભીતર બેઠું આતમ-પંખી એમ ગળે અટવાતું !……..શું તમનેય

માળો મૂકી ઉડવા ચાહે પણ ખૂલે ના પાંખો,
એની ઉપર આવી પડતો માળો આખે આખો.
સાગર જેવી તરસ છતાં ના ઝાકળ કોઈ પાતું !……..શું તમનેય

કોરી કીકીવાળી આંખો છત પર ચોંટી રહેતી,
પાંપણની પછવાડે સપનાઓની નદીયું વહેતી.
ડૂબી ડૂબી તરતું મનડું શબવત સાવ તણાતું !……..શું તમનેય

ચાદરનાં સળ એવા જાણે રણમાં રેતી લહેરો,
માથા ઉપર તપતા ચાંદલિયાનો ચોકી પહેરો.
હૈયા સરસું કાળ-ઝાળ એક ઓશિકું ભીંસાતું !……..શું તમનેય

શું તમનેય એવું થાતું ?
કોઈ કશાય કારણ વગર મન રડું રડું થઇ જાતું !

– કુમાર જિનેશ શાહ

માફક નહીં આવે

પ્રણય નામક એ બીમારી મને માફક નહીં આવે;
બધાં સામે ગુનેગારી મને માફક નહીં આવે.

પડી ગઈ છે મને તો ટેવ પથ્થર પૂજવાની કે-
હવે ઈશ્વર નિરાકારી મને માફક નહીં આવે.

હું કાયમ જોઉં છું એ રીતથી જોવા મળે તો ઠીક;
તમારી બંધ આ બારી મને માફક નહીં આવે.

નહીં આવું હવે જ્યારે તમે બોલાવશો ત્યારે;
તમારી પ્રીત વ્યવહારી મને માફક નહીં આવે.

કરે છે હાસ્ય મુજ સામે ને ગુસ્સો પીઠની પાછળ;
સ્વજન તારી કલાકારી મને માફક નહીં આવે.

કહો તો હું આ ઝંઝીરો પહેરી લઉં હવે હાથે;
કે ઝૂલ્ફોની ગિરફ્તારી મને માફક નહીં આવે !!

એ આવી જાય જો ‘પ્રત્યક્ષ’ તો એને મળી લઉં હું;
કે મારી મોત પરબારી મને માફક નહીં આવે.

– રવિ દવે ‘પ્રત્યક્ષ’

મારી ભાષા !

મારા જીવનના બે પાસાં
મારી મા ને મારી ભાષા !

પરભાષાને જે ધાવે છે
એ બચ્ચાંઓ સદૈવ પ્યાસાં !

પહેલા ખોળાની ગઝલ છે
તું હરખથી વ્હેંચ પતાસાં .

ગામ ગઝલનું દૂર ઘણેરું
પહોંચ્યો , લાગ્યાં વરસો ખાસ્સાં !

બે ની વચ્ચે બે પેઢી છે
એક વૈજયંતી , એક બિપાશા !

હું હવે ટેવાઇ ગયો છું
મોત ના મોકલ મને તું જાસા !

વેન્ટીલેટર પર ભલે હો
એ અમર છે , જીવશે આશા !

– રિષભ મહેતા

લે તું મને

વીતી જતો સમય છું વળાવી લે તું મને ;
હું ક્યાં કહું છું દિલમાં વસાવી લે તું મને.

ભૂતકાળ થઈ જવાની લગોલગ તો શું થયું ;
છું જ્યાં લગી, બને તો નભાવી લે તું મને.

સંભવ નથી છતાં એ હકીકત હું જાણું છું;
ધારે તો એક પળમાં મનાવી લે તું મને.

ઊભો છું તારે દ્વાર અરજ એટલી લઈ ;
યા હાથ દે યા હાથ બતાવી લે તું મને.

હો લાગણી તો સ્પષ્ટ તને પણ થવું રહ્યું ;
ચાલી નહીં શકું હું , ચલાવી લે તું મને.

લાવી શકે છે બોલ ઝલક વીતી કાલની?
તારું ગજુ નથી કે હસાવી લે તું મને.

હું આજ છું એ જાણ્યા પછી વાજબી નથી ;
ગઈકાલ સમજી ભીંતે સજાવી લે તું મને.

બ્રુટસ સમાન જાણીતા ચહેરા છે આસપાસ ;
દુશ્મનને કહી રહ્યો છું બચાવી લે તું મને.

જો અંત દુર્દશાનો ન હો જિંદગી સુધી ;
“નાશાદ”ની દુઆ છે ઉઠાવી લે તું મને.

– ગુલામ અબ્બાસ ‘નાશાદ’

પડઘાય છે

એક તોડું અને તેર સંધાય છે,
આ ઉલટક્રમ સતત કેમ સર્જાય છે?

આગથી આગ ઠારી શકાતી નથી,
ને નયનથી નયન રોજ ટકરાય છે.

આવ-જા એ કરે છે હવે આ રીતે,
યાદ આવ્યા કરે છે ને વિસરાય છે.

તોપના નાળચા સાબદા થઇ ગયા,
કુંજમાં એક કોયલ હજી ગાય છે.

લોહીમાં લાખ અશ્વો સતત હણહણે,
ડાબલા વક્ષમાં ફક્ત અટવાય છે.

જિર્ણ ખંડેર છે મૌન ‘આતુર’ અને,
સાદ એમાં હજી એક પડઘાય છે.

– બાબુલાલ ચાવડા ‘આતુર’

ચણાય નહી

જે ગમે તે બધું કરાય નહી,
ઢાળ પર જળનું ઘર ચણાય નહી.

આંગણે આવી ચકલી પૂછે છે,
બારણું પાછુ ઝાડ થાય નહી?

એ જ દુર્ભાગ્ય સૌથી મોટું છે,
કોઈના પણ કદી થવાય નહી.

દોસ્ત,વિસ્મય વિષય તો અઘરો છે,
કોઈ બાળક વગર ભણાય નહી

સાંજ પડતા તો સાવ ખાલી થાઉ,
ઘેર પડછાયો પણ લવાય નહી.

મા નથી ઘરમાં બાપ ઘરડો છે,
પણ નદીથી પિયર જવાય નહી.

આ ફકીરોની બાદશાહી જુવો,
આપણી જેમ હાય હાય નહી.

– ગૌરાંગ ઠાકર