ખબર ક્યાં હતી?

બધાં શ્વાસની એ ખબર ક્યાં હતી?
કદાચિત હતી તો અસર ક્યાં હતી?

ઉભી છે અડીખમ, જે વર્ષોથી અહિં,
એ ભીંતો કદી છત વગર ક્યાં હતી?

બધાં મુખવટાં એના ઉતરી ગયા,
એ જોવાં તમારી નજર ક્યાં હતી?

તમારા ગયા બાદ ઉજ્જડ બધું,
હતા આપ, ત્યાં પાનખર ક્યાં હતી?

રહી ના પરબ, મૂલ્ય ત્યારે થયું,
નહીંતર તરસની કદર ક્યાં હતી?

‘પથિક’, છે દિશાઓ ને રસ્તા છતાં,
ના મંઝિલ મળી ને સફર ક્યાં હતી?

– જૈમિન ઠક્કર ‘પથિક”

નથી ભૈ

અંદરની ગલીમાં વળાતું નથી ભૈ,
મારાથી મને લ્યો, મળાતું નથી ભૈ.

કહો,મોતિયો શું સમજનેય આવ્યો ?
અરે,કેમ આંસુ કળાતું નથી ભૈ ?

હતો પાંખને વસવસો એટલો કે
ગગન પાંખથી કંઈ પળાતું નથી ભૈ.

રહે શ્વાસ ઊભાપગે ઊંબરામાં
હવે સ્વપ્ન કોઈ ઢળાતું નથી ભૈ?

પડીકે રહી જીવતા લોક સૌએ
અહીં એટલે તો ભળાતું નથી ભૈ.

– હેમંત ગોહિલ ‘મર્મર’

અત્તર કરો

એક વત્તા એકનો ઉત્તર કરો ,
બે નહીં,બેથી જરા સદ્ધર કરો.

ચાર રસ્તા પર મૂકી મેં જિંદગી ,
જેને ઈચ્છા થાય એ ટક્કર કરો.

નામ બોલાયું તમારું મંચથી ,
પણ તમે ક્યાં છો ને ક્યાં ફર-ફર કરો.

જ્યાં સુધી સપના પડ્યા છે આંખમાં,
ત્યાં સુધી જીવ્યા કરો ,મર-મર કરો.

લ્યો,કયામતની ઘડી આવી ગઈ,
એક સાથે શ્વાસને અદ્ધર કરો !

બાગમાં ખુશ્બુની ઈજજત રાખવા,
ફૂલ પર તો ફૂલ પર ,અત્તર કરો.

કરવા જેવો એક ધંધો ‘ઈશ’નો,
માણસોને ભોળવી ઈશ્વર કરો.

– મેહુલ પટેલ ‘ઈશ’

મોસમ છલકે આજ

કામણગારા નેણ ઝૂકયાની, મોસમ છલકે આજ,
તારા મારા મેળ મળ્યાની, મોસમ છલકે આજ.

લીલીછમ વનરાજી, લીલા અણસારા ને બોલ,
હળવું હળવું હેત કર્યાની, મોસમ છલકે આજ.

આંખે રમતાં શમણાં, નસનસ ભમતું કૈ તોફાન,
લાગણીએ લથબથ પલળ્યાની, મોસમ છલકે આજ.

કલકલ ઝરણું, ઝળહળ રસ્તો, ઝીણું ઝાંઝર ગાન,
પથ્થર પથ્થર ફૂલ બન્યાની, મોસમ છલકે આજ.

આકળવિકળ હૈયે લાગે હળવી હળવી હાશ..!
સોળ વરસની આણ છૂટ્યાની, મોસમ છલકે આજ.

ઝીલું તારું જોબનિયું ને ઝીલું આ વરસાદ,
કેવાં મારા ભાગ્ય ફળ્યાની, મોસમ છલકે આજ.

– મહેશ મકવાણા

या अल्लाह

दर्द से मेरा दामन भर दे या अल्लाह
फिर चाहे दीवाना कर दे या अल्लाह

मैनें तुझसे चाँद सितारे कब माँगे
रौशन दिल बेदार नज़र दे या अल्लाह

सूरज सी इक चीज़ तो हम सब देख चुके
सचमुच की अब कोई सहर दे या अल्लाह

या धरती के ज़ख़्मों पर मरहम रख दे
या मेरा दिल पत्थर कर दे या अल्लाह

– कतील शिफाई

વિશેષ કૈં નથી

બસ હવે તો મોજ છે વિશેષ કૈં નથી,
રોજ રોજેરોજ છે વિશેષ કૈં નથી.

ઊંઘ આવે એટલું ઊંઘી શકાય ના,
પાંપણો પર બોજ છે વિશેષ કૈં નથી.

કૈં નથી ના પ્રશ્નથી સવાલ સંભવે,
‘તો’ હજીયે તો જ છે વિશેષ કૈં નથી.

કૈં ન ખોયું એટલે તપાસ આદરી ,
સ્હેજ અઘરી ખોજ છે વિશેષ કૈં નથી.

શસ્ત્ર સૌ ખૂટ્યાં છતાં ન યુદ્ધ ખૂટતું ,
સામસામે ફોજ છે વિશેષ કૈં નથી.

– વારિજ લુહાર

નિષ્ફળ કોશિશ

માત્ર અડતાં જ

કડડભૂસ

પાંપણ પર કાટમાળ ખડકાય, પળમાં

પગમાં અટવાય રસ્તાઓ..

દિશાઓ પર વિંટળાઇ વળે

ધુમ્મસ બધુ પથરાય ભુમિ પર,

ચાલવુ દુસ્કર લશ્કરની કદમચાલ ઓગળી જાય,

ફૂગ્ગાની જેમ ટ્રાફીક ફૂલવા લાગે,

વાદળો ઘુમરાય અવાજોના કોણ કોને જવા દે

બધાં જ એકબીજાને આંગળી ચીંધી ચીંધીને

ખસેડવાનો નિષ્ફળ કોશિશ કરે.

આ બધું

માત્ર….?!!

– નરેશ સોલંકી