પાણી પાણી

આભે જ્યાં ઉચ્ચારી વાણી,
ધરતી થઈ ગઈ પાણી પાણી!

ચાર હતી રાજાને રાણી,
સૌને થાવું’તું પટરાણી.

ચારેબાજુ જોઈ પાણી,
તરસ બિચારી બહુ મૂંઝાણી.

લાડ કરે બેસાડી ખભ્ભે,
જાણે લતા હો તરુની ભાણી.

હુકમ થયો છે ભરવાનો ને,
ડોલ મળી છે સાવ જ કાણી.

એકાદો જ્યાં શે’ર લખાયો,
લાગ્યું થઈ ગઈ આજ કમાણી!

સિંહાસને જ્યાં ખાંસી ખાધી,
ક્યાંની ક્યાં એ વાત ફેલાણી !

સૌની સામે હસતું રહેવું,
એક પ્રકારે એ ય છે લ્હાણી.

સહેજ કર્યું મેં મન મીઠું ત્યાં,
ફરી જુઓ કીડીઓ ઊભરાણી!

ઘાટીઓનું મૌન સુણીને,
મેં મૂકી કોરાણે વાણી.

પાછું પંડમાં આવે બચપણ,
બા ફોડે જ્યાં ઘરમાં ધાણી.

વાદળ દે વરસાદી સિક્કા,
કરે કદી ના એ ઊઘરાણી.

– રાકેશ હાંસલિયા

શું ડરવાનું !

નાની મોટી ફરિયાદોનું શું કરવાનું ?
દુનિયા છે, દુનિયાનું કાને નહીં ધરવાનું.

પડશે એવા દેવાશે ભૈ આગળ આગળ,
ભાર ઉપાડી એકલ પંડે નહીં ફરવાનું.!

તારી સાથે સહુ ચાલે છે જોખમ લઈને,
મરવાની જ્યાં બીક નથી ત્યાં શું ડરવાનું !

ખિસ્સું તારું તારી સાથે નહીં રહેવાનુ,
ઑ પ્રવાસી ખાલી એને શું ભરવાનું.?

ઝરમર ઝરમર થૈ ઝરવાનું ઝાકળ જેવુ,
જીવણ તારે શું ઉગવાનુ શું ખરવાનું ?

– વસંત રાવલ ‘ગિરનારી’

हासिल कर

महेनत करने से ना डर, हाथ बढ़ा और हासिल कर,
तुझको भी फूटेंगे पर, हाथ बढ़ा और हासिल कर।

मरना सब को है एक दिन ये पक्का तो डरना क्या,
मरने से पहेले ना मर, हाथ बढ़ा और हासिल कर ।

एक बड़ा सा लक्ष्य नज़र के सामने रख, और आगे बढ़-
ख्वाब जरा आंखो में भर, हाथ बढ़ा और हासिल कर ।

चलने की शुरुआत करे तो रस्ता अपने आप मिले,
छोड़ अभी तू अगर मगर, हाथ बढ़ा और हासिल कर ।

ऐसा कर कि लोग यहाँ पर सालों तक बस याद करें,
छोड़ जा अपना कोई असर, हाथ बढ़ा और हासिल कर ।

– अशोक जानी ‘आनन्द’

વાસંતી મોતી

અષાઢમાં એક ફાગણિયું ગીત…

તારા ટહુકામાં ગૂંથ્યા છે વાસંતી મોતી, ઓ કોકિલા…!
મને ઉછીનું આપ એક મોતી.

મારા લીમડાની એક ડાળ સૂકી છે;
વીત્યાં વર્ષોની વાતો ત્યાં મૂકી છે.
મારા બચપણના ભેરુને લાવી દે ગોતી, ઓ કોકિલા…!
મને ઉછીનું આપ એક મોતી.

તારા કંઠે મેં જોયો છે ફાગણને;
રંગ કેસરિયે લીંપ્યું છે આંગણને !
મારા શબ્દોના સીમાડા આવ જરા જોતી, ઓ કોકિલા….!
મને ઉછીનું આપ એક મોતી…

– ‘જિત’ ઠાડેચકર

મજાનું છે

છો તમે ગમતા ને આકર્ષણ મજાનું છે,
શું મિલન, કારણ તમારી પણ રજાનું છે.

શહેરમાં તો આપણી સો સો થતી વાતો,
એ જ કારણ પ્રેમની ઉજ્વળ ધજાનું છે.

સાવ સહેલું છે- તમારો પ્રેમ મેળવવો,
કામ એ પણ આમ તો ઉંચા ગજાનું છે.

છે તમારા પર બધો આધાર, આગળ શું,
ના કહો તો, દિલ ઉપર ભારણ સજાનું છે.

મોસમી વરસાદ તન-મન ભીંજવે છે ‘જય’,
કોરા રહેવું, કામ શું પેલા છજાનું છે.?!

– જયવદન વશી

ગાયબ

ગ્રંથ રહ્યો અકબંધ છતાંયે કવિતા પૂરેપૂરી ગાયબ,
જેમ હરણની નાભિમાંથી થઈ ગઈ હો કસ્તૂરી ગાયબ.

એમ ઉભો નિસ્તેજ બનીને જાણે મૂળથી ધૂરી ગાયબ,
બોલો કોણ કરે ભીતરથી માણસની મંજૂરી ગાયબ?

એક હજી છે છૂપો બંદર, મારે ગુલાંટ છે એ અંદર,
કેમ થવાનું હૂપ હૂપ ગાયબ, કેમ થશે ફિતૂરી ગાયબ.

સાવ નજીવી બાબત, વાદળ તો વર્ષે વર્ષે ને વર્ષે,
હોય સજીવી નિસ્બત, પાણીથી પાણીની દૂરી ગાયબ.

ઝાઝા વાજા, મોટાં ભૂંગળ ને હોંકારા પડકારામાં,
ઝીણાં સાદે વગડી વગડી થઈ ગઈ છે તંબૂરી ગાયબ.!

તું ગાયબ થઈ પાછો આવ્યો તો ગાયબનો અર્થ કરું શું?
ઓ કાગ.! તને કહેવો’તો એ રસ ગાયબ ને પૂરી ગાયબ.!

– સૂર્યકાન્ત નરસિંહ ‘સૂર્ય’

કારણ હશે

મુખ ઉપર પ્રસ્વેદ, એ કારણ હશે,
નાવ તળિયે છેદ, એ કારણ હશે.

દેહ ને મન, બેઉની હાલત જુઓ,
રોજ વધતો મેદ, એ કારણ હશે.

યુદ્ધ, સ્પર્ધા, દૂ:ખ અને અન્યાય પણ,
મન તણા છળભેદ, એ કારણ હશે.

જિન્દગીને ખુદ અમે પ્યારી કહી,
ઉમ્રભરની કેદ, એ કારણ હશે.

પદ્યનો મહિમા થવાનો આજ પણ,
પૂર્વના ઋગ્વેદ, એ કારણ હશે.

– પ્રવીણ શાહ