હોય છે

કાચા મકાનો, માણસ સાચા હોય છે,
ને ગામ લોકો સીધા સાદા હોય છે.

બબ્બે ચહેરાવાળા લોકો શ્હેરમાં,
ને એ’ય પાછા બે મોઢાળા હોય છે.

બસ, છળકપટ- આભાસી દુનિયા એમની,
ખાલી ખિસ્સા ને ભારે ભપકા હોય છે.

એ છટકબારી શોધી કાઢે કામમાં,
દેખાવ એવો, સાથે ઉભા હોય છે.

ઈમાન વેચી દે, વાતો ઈમાનની,
માણસ, જવા દો – કેવા કેવા હોય છે.

– દિનેશ દેસાઈ

છલોછલ છે

છાપરે ભક્તિ કૃતક કાયમ છકી,
એમ ઇશ્વર સાથ અંચઇ બકી.

અંધશ્રદ્ધાળુ ગલીમાં ચાલતી
માદળિયું પ્હેરીને ઘેટી જક્કી.

શેરીનું વિના વિચાર્યે હાંફવું,
રોજ અડવાની રહી મંઝિલ પક્કી.

વારતા અાચારની ક્યાં રહી હવે ?
એક જણમાં માત્ર નિર્લજ્જતા ટકી.

बुंदसे गइ होजसे नहि मीलती,
અસ્મિતા ફળવાની ઓછી છે વકી.

દોરી દહેશતની રમાડી શ્વાસમાં,
એ પલકમાં પાછી ઊડી ગઇ ચકી.

છેલ્લે લાચારી છલોછલ છે ‘કિશોર’
જિંદગી નૈતિકતા ચૂકી નક્કી.

– ડોં. કિશોર મોદી

સમજાય છે

આટલી પીડા પછી સમજાય છે,
જે થવાનું હોય, તે તો થાય છે.

તોડવી પડશે હવે એ ઝૂંપડી,
એક મંદિર પાકું ત્યાં બંધાય છે.

ચાર વેદોથીય મોટો વેદ છે,
બાળકોની આંખમાં વંચાય છે.

મે હથેળીમાં તને સોંપ્યા પછી,
સ્પર્શ એ આજેય પણ શોધાય છે.

એક તણખો દિલ સુધી આવ્યો પછી,
આ હવા મારા તરફ ખેંચાય છે.

બાંકડો આવી મને પૂછી ગયો,
થાક ‘બેહદ’ ક્યાં હવે ઠલવાય છે.?

– નિમેષ પરમાર ‘બેહદ’

બજાવી જા

રોશન કરી જા, યા તો પછી ભડભડાવી જા,
માચીસનો ધર્મ કોઈ પણ રીતે બજાવી જા.

સરહદની પેલે પાર પણ ઊગ્યાં છે આંસુઓ જ,
આ જળની વચ્ચે વાડ છે જૂઠી, મિટાવી જા.

મૃત્યુ પછી શરીર તો કેવળ શરીર છે,
મિત્રોની સાથે શત્રુના પણ શબ ઉઠાવી જા.

છે રેત ચોતરફ અને રહેવાની એ સદા,
નાનકડું તારું પ્રેમનું ઝરણું વહાવી જા.

અંતે બધી લડાઈના પાયામાં પેટ છે,
આ ધર્મ-દેશ-કોમના ઓઠાં હટાવી જા.

– પંકજ વખારિયા

ના શક્યો

કોઇ રીતે પત્ર મારા મોકલાવી ના શક્યો,
એમને મારા વિશે કંઇ પણ જણાવી ના શક્યો !

રંજ આજે પણ જરી થઇ જાય છે એનો મને,
જે સમય મારો હતો, મારો બનાવી ના શક્યો !

ભરસભામાં હાજરી ન્હોતી તમારી એટલે,
બસ પડ્યો એ ફેર, ખુદને ઓળખાવી ના શક્યો.

આભ મારું, આ ધરા ને વૃક્ષ પણ મારાં છતાં,
કાગડો એવું વિચારે, ઘર બનાવી ના શક્યો.

એટલો ડૂબી ગયો અભિમાનમાં હું આજ તો,
કે પછી મારાપણાને પણ બચાવી ના શક્યો.

આંખ સામે આવી મંઝિલ, હાથ લાગી ના છતાં,
થાક એવો કે ‘પથિક’ ડગલું ઉઠાવી ના શક્યો.

– જૈમિન ઠક્કર ‘પથિક’

જાહોજલાલી.

કલમ સાથે પનારો છે, હવે જાહોજલાલી,
સમય સાક્ષાત મારો છે, હવે જાહોજલાલી.

હતું ફિક્કું જગત મારું, થયું છે સપ્તરંગી,
સનમ એ સ્પર્શ તારો છે, હવે જાહોજલાલી.

છવાયું’તું અચાનક ઘોર અંધારું, હવે તો,
સદંતર ઝગમગારો છે, હવે જાહોજલાલી.

સગાં, સ્નેહી, સંબંધી, મિત્ર, સાથે કોઈ ન્હોતું,
હવે પાછળ કતારો છે, હવે જાહોજલાલી.

તબીબો સાંભળી લો એ હવે સાથે જ છે તો,
દરદમાં છો વધારો છે, હવે જાહોજલાલી.

– રતિલાલ સોલંકી

ક્યાં છે ?

સમરું એવું સગપણ ક્યાં છે ?
રિસાવાનું કારણ ક્યાં છે ?

યાદોને વાગોળું એવું
મીઠું મારું બચપણ ક્યાં છે ?

માતાપિતા સાથે બાંધ્યું
ખુશીઓનું એ વળગણ ક્યાં છે ?

જોઉ હું પ્રતિબિંબો મારા
સુંદર એવું દર્પણ ક્યાં છે ?

નાતો જોડ્યો ખુશીઓ સાથે
ભીની થાતી પાંપણ ક્યાં છે ?

– ભારતી ગડા