કપાળ પર

શંકા છે જેને ભીતરે ઉઠતી વરાળ પર.
મૂકે એ એના હાથને મારા કપાળ પર ,

પળમાં દડી શકે છે જે એવો દડો છું પણ,
લઈ સ્થિરતાનો શાપ હું ઊભો છું ઢાળ પર

ઘરના તમામ ઓરડા ફેંદી વળ્યા પછી,
શાંતિ મળી છે આખરે ધાબાની પાળ પર.

વિશ્વાસ આખા ઘરને છે જે બારણા ઉપર,
શ્રધ્ધા એ બારણાને છે ઘોડાની નાળ પર.

ફરતાં રહે છે સત્યના જે આગ્રહી બની,
કાલે કરાવતા હતા એ રંગ વાળ પર.

– ભાવિન ગોપાણી

ઉતારો

આ તડકાને બીજે ગમે ત્યાં ઉતારો,
નહીં ’તો હરણને ન રણમાં ઉતારો.

હું મંદિરમાં આવ્યો અને દ્વાર બોલ્યું,
પગરખાં નહીં બસ અભરખા ઉતારો.

તમારી નજર મેં ઉતારી લીધી છે,
તમે મારા પરથી નજર ના ઉતારો.

આ પર્વતના માથે છે ઝરણાનાં બેડાં,
જરા સાચવી એને હેઠાં ઉતારો.

ફૂલો માંદગીનાં બિછાને પડ્યાં છે,
બગીચામાં થોડાક ભમરા ઉતારો.

ભીતરમાં જ જોવાની આદત પડી ગઈ,
હવે ભીંત પરથી અરીસા ઉતારો.

– ગૌરાંગ ઠાકર

બાકી છે હજુ

સૂર્યમાં ભીનાશ બાકી છે હજુ,
છેક ઊંડે પ્યાસ બાકી છે હજુ.

વન બળીને રાખ જેવુ થઈ ગયું,
હું હતો ત્યાં ઘાસ બાકી છે હજુ.

રેડ જલ્દી જલગઝલ મ્હોંમાં જરા,
સાવ છેલ્લા શ્વાસ બાકી છે હજુ.

રોજ મળનારા બધાં આવી ગયાં,
એક માણસ ખાસ બાકી છે હજુ.

આખરે પહોંચી જઈશ તારા સુધી,
આખરી પ્રયાસ બાકી છે હજુ.

– ત્રિલોક મહેતા

લખીને રાખજો

સૂકા-નપાણા થઇ જશે આ તળ, લખીને રાખજો,
ધરતી પછી ના આપશે કૈં જળ, લખીને રાખજો.

રણમાં કદી અણસાર લાગે નીરનો જો આપને,
જો જો હશે ના નીર, બસ મૃગજળ, લખીને રાખજો.

છે કર્મનો સિધ્ધાંત આ કૈં કેટલાંયે વર્ષનો,
મહેનત કરો ત્યારે મળે છે ફળ, લખીને રાખજો.

ના ચાલશે કંઇ બળ તમારું હર જગા ના હર ઘડી,
છેલ્લે બચાવી જાય એ છે કળ, લખીને રાખજો.

સરકી જશે ગફલત થશે તો, સાવધાની રાખજો,
ક્યારેય નહીં આવે પરત એ પળ, લખીને રાખજો.

જો જો, થવાનું કૈં હશે તો એ થશે તકદીરમાં,
ના કામ આવે કોઇ પણ અટકળ, લખીને રાખજો.

છો લાખ માથાંયે પછાડે તું, અચળ રહેશે લખ્યું,
બદલે કદી ના શિરના એ સળ, લખીને રાખજો.

– રાકેશ ઠક્કર

થવા દે!

તાળું મારી રૂપિયા ભેગા લાખ થવા દે!
સપના તારા તું ચૂલામાં રાખ થવા દે!

માયા આપોઆપ બધાની છૂટી જાશે;
ઊંડે ઊંડે સઘળી ઇચ્છા ખાખ થવા દે!

ધૂણો નાખી જાગું છું, વરસોથી અંદર;
હળવે હળવે બંધ અમારી આંખ થવા દે!

ખૂબ ગયો છું થાકી આ જંજાળ ઉપાડી;
ભાર વિહોણી પંખીની આ પાંખ થવા દે!

છાંયો કરશે ગઝલો તારી ઉપર મીઠો;
ખુદની અંદર કેવળ તું વૈશાખ થવા દે.

– જિજ્ઞેશ વાળા

મહિમા છે

અહીં છે ઇશ્વરો તેથી અહીં પથ્થરનો મહિમા છે,
અહીં વિશ્વાસ કરતાં પણ વધારે ડરનો મહિમા છે.

અહીં હર પીઠને પૂછો કે શું ખંજરનો મહિમા છે,
અહીં મોકાપરસ્તી છે અને અવસરનો મહિમા છે.

અહીં કરતા થયા છે સૌ ઉજાગર સત્યને તેથી,
અહીં બસ લુપ્તતા આરે હવે વસ્તરનો મહિમા છે.

અહીં વપરાય છે ટહુકા અને કલરવ સજાવટમાં,
અહીં પંખીની સાથે એટલે પિંજરનો મહિમા છે.

અહીં આ જાત માટે બ્હારની ઝળહળ જરુરી છે,
અહીં ના લેશ અજવાળા વિશે અંદરનો મહિમા છે.

અહીં ‘આતુર’ કશું કહેવાય નહિં આ વાહવાહીનું,
અહીં તો શાયરી કરતાં વધુ શાયરનો મહિમા છે.

– બાબુલાલ ચાવડા ‘આતુર’

માણસો

માણસો
તો બધા જ ફરે છે
પોતાના વધસ્થંભ
પોતાના ખભે લઈને.. !!
પરંતુ
કોઈ બીજાને
ખીલો ઠોકવા દેતા
નથી
ઇસુની જેમ !!!

*
તેમને શી રીતે
માફ કરવા ?
તેઓ તો બરાબર
જાણે છે કે તેઓ
શું કરી રહ્યા છે !!

– હરકિસન જોષી