સંભવ હશે

સનસનાટી વહી જતી ગપસપ હશે,
એક અફવા મૂળમાં ટીખળ હશે.

સાદગી એવી વિમાસણમાં રહી,
જિંદગીથી શું વધુ વૈભવ હશે !

મુગ્ધતા નિર્દોષ ચ્હેરા પર ધરી,
પાંચીકા ને લંગડી શૈશવ હશે.

આંખનું મળવું સતત ટાળ્યા કરે,
બે જણા વચ્ચે કશું સંભવ હશે.

રેતમાં તપતો રહ્યો ને ‘કીર્તિ’ થઇ,
અંતમાં એ ય પણ મૃગજળ હશે.

. કીર્તિકાન્ત પુરોહિત

અધૂરી છે

વાત પૂરી નથી, અધૂરી છે,
હુંય સમજાઉં એ જરૂરી છે.

સ્મિતમાંયે કશુંક ખૂટે છે,
વેદના ક્યાં તમે ઢબૂરી છે ?

આભલું છો તમે, એ સમજાયું,
લાગણીઓ બધીય ભૂરી છે.

વિદ્વતાને જમીન પર લાવો,
માત્ર વાણી જ કેમ શૂરી છે ?

જાત એની સુગંધ જેવી ને,
શબ્દ મારોય આ કપૂરી છે.

શાલ-સન્માન આવશે આડે,
શબ્દ સાથે હજીય દૂરી છે.

– નિર્મિશ ઠાકર

વગોવાણાં

વળ્યુંના કંઇ, અને અમથા વગોવાણાં,
નમાલા સાદથી પડઘા વગોવાણાં.

અજાણ્યા જેમ વર્ત્યા પગ પરસ્પર, ને,
બિચારા છેવટે રસ્તા વગોવાણાં !

હતું નક્કી પ્રથમથી તે થયું અંતે,
ઘડેલા વ્યુહ ફોગટમાં વગોવાણાં.

શરૂ તો થઈ’તી યાત્રા હોંશે હોંશે પણ,
જતાં તો નહીં, પરત ફરતા વગોવાણાં.

ન લીધી નોંધ ઈતિહાસે ન લોકોએ,
ઘણા એવાય અધકચરા વગોવાણાં.

પડેલી તડ કદી સંધાઈ નહીં કેમેય,
ઉપરથી, જિંદગીભર ઘા વગોવાણાં!

હવા, લઈને ફરી ખૂણે-ખૂણામાં લૂ,
ને તડકા તાપથી બમણાં વગોવાણાં.

– ડોં. મહેશ રાવલ

હવે

અંધશ્રધ્ધાનું આ શ્રીફળ ફોડવું પડશે હવે
એક મંદિર આસ્થાનું ખોલવું પડશે હવે

ભાગ કરવા અહીં બધા આતુર છે, ત્યાં આપણે ,
સોય દોરો લઈને પાછું જોડવું પડશે હવે.

દુશ્મનીનું ઘાસ ફૂસ અહીં ચોતરફ છે જોઈ લ્યો,
લઈ સમજદારી એ કચરું ગોડવું પડશે હવે.

નાના વર્તુળ બહુ બધાં છે દેશમાં એ ભૂંસીને,
એક મોટું માત્ર વર્તુળ દોરવું પડશે હવે.

જોઈએ જો મોલ ‘આનંદ’ના તો મિત્રો સાભળો,
કૈંક ખુશહાલી સમું અહીં ઓરવું પડશે હવે.

– અશોક જાની ‘આનંદ’

એક પંખી

એક પંખી,
ચાંચમાં તડકો ઉપાડી
આંગણે આવી
ઉઘાડી બારીમાં બેઠું
ઊડી હળવેકથી
પાંપણ ઉપર ઝૂલ્યું,
નમાવી ડોક વેગે
આંખના આકાશમાં ઊડી
બધે ફેલાયેલા ફૂલો ભરેલા
વન મહીં ઉતરી
સૂતેલી
પાંદડી જેવી પરીના ગાલ પર
તડકો ધીરેથી પાથરી
તાજા ખીલેલાં સૂર્યને
ટહુકાર પર તોળી
નરી તેજે તબકતી
પાંખ ફફડાવી
ગહન અવકાશમાં
અવકાશ થઇ
ઊડી ગયું.

– નલિન રાવળ

વાત કરી

એકલતાને મ્હાત કરી.
કાગળમાં રજૂઆત કરી.

ઓસ ઘડીભર જીવી લે,
ઝળહળ ઝીણી ભાત કરી.

તથ્ય બતાવ્યું ભ્રમણાંનું,
રેતી પર જળઘાત કરી.

ઓળખ મારી આપું છું,
જાત ને પારિજાત કરી.

કુંપળના સધિયારાએ,
ડાળીને રળિયાત કરી.

આંખવટો સપનાને દઇ,
હાથવગી નિરાંત કરી.

હૈયું ખોલી, ખાળ્યું મન,
ગઝલોમાં મેં વાત કરી.

– લક્ષ્મી ડોબરિયા

નડતો નથી

મારી મર્યાદા છે દોષી કોઈને ગણાતો નથી,
બોજ છાતી પર છે હું દરિયો તરી શકતો નથી.

માણસાઈ, પ્રાર્થના, સત્કાર્ય કીધે જાઉં પણ,
આભનો ઈશ્વર મને કોઈ રીતે ફળતો નથી.

તોય કારણ કે અકારણ દુશ્મની તો થાય છે,
હું ભલેને એવું માનું કોઈને નડતો નથી.

દૂર છે મંઝિલ ને શ્વાસોમાં કંઇ દમખમ છે ક્યાં ?
દેખાદેખી ટાળી છે એથી ઝડપ કરતો નથી.

એટલે તો આયનાની રૂબરૂ હું થઈ શક્યો,
બોલું છું એ પાળું છું ને મોઢું ફેરવતો નથી.

એક પળમાં હિમ-શિલા જેમ ભાંગી જાઉં છું,
છું બરફ પણ તોય ધીમે ધીમે ઓગળતો નથી.

હોય છે ‘નાશાદ’ એમાં પણ અનુભૂતિ અલગ,
દૂરથી જોયા કરું છું ફૂલને અડતો નથી.

– ગુલામ અબ્બાસ ‘નાશાદ’