થતો જાઉં છું.!

એક છેલ્લું યુદ્ધ થતો જાઉં છું,
દોસ્ત.! જુઓ, વૃદ્ધ થતો જાઉં છું.!

આંખ કરું બંધ તો ગર્વ પીડે છે,
એવું લાગે કે બુદ્ધ થતો જાઉં છું.!

કોણે સૂકા પાનનું ચિત્ર મૂક્યું?
જો…હું બેશુદ્ધ થતો જાઉં છું.!

થઈ થઈ કોની સામે થાવાનો,
હું જ મારી વિરુદ્ધ થતો જાઉં છું.!

કેવો સમૃદ્ધ થતો જાઉં છું,
દોસ્ત.! જુઓ, વૃદ્ધ થતો જાઉં છું.!

- સૂર્યકાન્ત નરસિંહ ‘સૂર્ય

એ પછી

એક મીઠી યાદ આવી એ પછી,
ચાંદ લઈને રાત આવી એ પછી.

એ અહંકારી સૂરજ ડૂબતો રહ્યો,
શીત-લહર લઇ સાંજ આવી એ પછી.

રાત આખીયે પ્રતિક્ષામાં વીતી,
સૌ ઈબાદત કામ આવી એ પછી.

માવઠું એવું અસરકારક રહ્યું,
પ્રેમ-ભીની બહાર આવી એ પછી.

જઈ સભામાં શબ્દ હિલ્લોળે ચઢ્યા,
ને અરવની દાદ આવી એ પછી.

- પ્રવિણ શાહ

તડજોડ છે

અંધ ખૂણાના મોડ છે
જ્યાં જુઓ બસ ત્રિકોણ છે

ખોલ મુઠ્ઠી, કર વ્હેંચણી
ભાગ કરવા પણ મોજ છે

મૌનને પડદે સત્ય રે’
જૂઠ બોલે તે હોઠ છે

આજ લક્ષ્મીના રાજમાં
ખૂબ ભણનારા ઠોઠ છે

‘કીર્તિ’ને ના ગણ અંકમાં
એનું ગણતર તડજોડ છે.

- કીર્તિકાન્ત પુરોહિત

ફાગણ કેમ ચડે ના ચાળે

ફાગણ કેમ ચડે ના ચાળે…
વાસંતી વા વન-ઉપવનમાં સપનાને ઉગાડે…

લૂ તો ઝીણાં ઝાંઝર પ્હેરી ચાલ લચકતી ચાલે,
ગુલમ્હોરી લાલી લીંપીને દશે દિશાએ મ્હાલે,
તડકાનું આંજણ આંજીને વગડાને અજવાળે… ફાગણ કેમ ચડે ના ચાળે…

ધ્યાન ધરી તમરાંના ગીતો હોંશે હોંશે પોંખે,
સીમ તણાં સન્નાટાને પણ ફાંટ ભરીને જોખે,
બપ્પોરી વેળા તો ઝુમ્મર બાંધી દે ગરમાળે… ફાગણ કેમ ચડે ના ચાળે….

સોળવલાં જોબનને ઊંચકે કેસરભીના કાંધે,
સૂરજ સાખે અંગ મરોડી તાર નયનના સાંધે,
કેસૂડાનો છાનો ઇશારો કેમ કરીને ખાળે… ફાગણ કેમ ચડે ના ચાળે…

- લક્ષ્મી ડોબરિયા

વિપર્યય

પિતા જ્યારે હોતા નથી
અને માં વધારે વૃધ્ધ થતી જાય છે,
ત્યારે એની આંખમાંથી એક પ્રશ્ન ડોકાયા કરે છે.
આ પુત્ર મને સાચવશે ખરો..!?
પણ એ પ્રશ્ન શબ્દ બનીને હોઠ ઉપર નથી આવતો.
પણ એ જ મા, જેણે મને ફૂલની જેમ સાચવ્યો,
જે મારા પગલાં પાછળ અધ્ધર ટિંગાઈ રહેતી,
હું મોટો થઈને ટટ્ટાર ઊભો રહું ત્યાં સુધી.
આ એ જ મા-
જે મીઠા હાલરડાંના ઘેનમાં મને ડૂબાવી પછી જ સૂતી,
આજે એ ઊંઘમાથી ઝબકી ઝબકીને જાગી ઊઠે છે,
પણ બોલતી નથી.
એના ધ્રૂજતા હાથમાથી વારે વારે એક શંકા છટકી જાય છે,
કે દીકરાનો હાથ એને દગો દેશે તો ?
હું તેને ટેકો આપી શકું એવું કશું જ કહી નથી શકતો.
ફક્ત મને મારા હાથ કાપી નાખવાનું મન થાય છે..!!

- વિપિન પરીખ

થાય છે

કાં , અકારણ રડું રડું થાય છે ,
એ ,કહે ને ,શું એવડું થાય છે !

દ્વાર ખુલશે નહી કહીદો હવે ,
મન અમસ્તું ઉડું ઉડું થાય છે .

આળ પંપાળ આટલી શું ભલા !
જો ઈમારત પડું પડું થાય છે .

છેવટે હારવું રહ્યું એ નક્કી ,
કોક ભીતર લડું લડું થાય છે .

શકય છે એ ગ્રસી લે ‘મીરાં’તને ,
આ ગ્રહણ બસ અડું અડું થાય છે

- સ્મિતા શાહ ‘ મીરાં

વળે શું?

હથેળીને જોયા કર્યેથી વળે શું?
નવી કુંડળી ચીતર્યેથી વળે શું?

નથી શબ્દનાં ચોકઠાંની રમત આ,
બધે નામ એનું ભર્યેથી વળે શું?

રુઝાયા પછી પણ રુઝાયા નથી એ,
જૂના ભીંગડા ખોતર્યેથી વળે શું?

ઘણે દૂર સાથે વહ્યા, પૂરતું છે,
વજન યાદનું લઇ ફર્યેથી વળે શું?

હરખથી અમરતાનાં વરદાન લીધા,
હવે તો મનોમન મર્યેથી વળે શું?

નવી કોઇ કેડી બને તો વખાણું,
અકારણ ચીલા ચાતર્યેથી વળે શું?

સહારા વગર ખીલવાની મજા છે,
સતત ઓથ લઇ પાંગર્યેથી વળે શું?

–પારુલ ખખ્ખર