નીકળી જૂઓ

યુગજૂની રીતમાંથી નીકળી જૂઓ.
વાર કે તારીખમાંથી નીકળી જૂઓ.

આભ છે; અંકુરને એ સાચવી લેશે,
એક વેળા બીજમાંથી નીકળી જૂઓ.

ધર્મનો પ્રસાદ બાળક બ્હાર વ્હેંચે છે,
મસ્જિદ કે મંદિરમાંથી નીકળી જૂઓ.

વાયરો થઇ મ્હેંકને તેડી શકું છું હું,
ફૂલ થઇ નજીકમાંથી નીકળી જૂઓ.

ભેટવા તૈયાર છે જગ હાથ ફેલાવી,
ખુદ કસેલી ભીંસમાંથી નીકળી જૂઓ.

એમ મારું ઘર પછી જોવા મળે તમને,
રંગ,પ્લાસ્ટર, ઈંટમાંથી નીકળી જૂઓ.

પૃષ્ઠની સમથળ તળેટી હોય ક્યાં છેટી?
હાંસિયાની ખીણમાંથી નીકળી જૂઓ.

– હેમંત ગોહિલ ‘મર્મર’

એવી ક્ષણ અવતારું..!

ખાલીપાનો ભાર ખમી લે, એવી ક્ષણ અવતારું..!
મૂળનું બંધન સ્વીકારીને, જાત સહજ વિસ્તારું..!
એવી ક્ષણ અવતારું..!

ઈચ્છાવેલ તો બારે મહિના, રહેછે ફળતી ફૂલતી,
ટાણે-ક-ટાણે દસ્તક દેવા, મન-દ્વારે એ ઝૂલતી,
આજમાં ઝીણી ભાત કરીને, કાલનું પોત મઠારું..!
એવી ક્ષણ અવતારું..!

ક્ષણને જેવી વાવો તેવી. ઊગે મન આંગણિયે,
તર્ક બધા તડકે મૂકીને, ઝીણો રવ સાંભળિયે,
પડછાયાથી મુક્ત થવાને, પોંખી લઉં અંધારું..!
એવી ક્ષણ અવતારું..!

નાજુક નમણાં મોરની ઉપર, પીંછાનો છે ભાર,
જાત-બળૂકી કરવા આમ જ, તત્વ તણો લઉં સાર,
લેખા-જોખા સાથે ‘હુ’ ને, માફકસર કંડારું..!
એવી ક્ષણ અવતારું..!

– લક્ષ્મી ડોબરિયા

ચાવી મળે !

રોજ સાંજે એક માણસ લાશ થઈને નીકળે,
-ને પછી બોદી ઉદાસી લાગણી થઈ ખળભળે.

આપણી સમજણ ફકત છે બંધ તાળાની રમત,
કેટલાં યુગો થયાં પણ ક્યાં હજુ ચાવી મળે !

કોઈ ગમતાં નામમાં ભીંજાઈ જાઓ એટલે,
તાવડીમાં રોટલો ને લાપસી આંધણ બળે.

આવશે…આવી ગયાંના કૈંક ઝૂરાપા પછી,
રાહ જોવાતી રહે ભીના સમયની અટકળે.

કાન માંડો તો કહું હું પ્રેમપત્રોની કથા,
એક છૂપું દર્દ ભીતર શૂળ થઈને સળવળે.

– જોગી જસદણવાળા

દફનાવ ના

લાગણીમાં ઝેર દઇ પીવડાવ ના,
એમ સંબંધો બધાં દફનાવ ના.

હું હતો તારો ને મારી તું હતી,
મોડ એ જીવન વળાંકે લાવ ના.

છે સવારી ટાઢ ને આવ્યો તુષાર,
એમ કહી તું ફૂલને ગભરાવ ના.

મીણ જેવું દિલ રહ્યું મારું, ખુદા,
લઇ કસોટી એને તું પીગળાવ ના.

ક્યાંક પસ્તાવાનું તારે થાય ના,
જ્યોત સાથે કિરણો સરખાવ ના.

ચાલ જઇએ આપણે મંઝિલ તરફ,
ઓ ‘પથિક’ રસ્તા હવે પલટાવ ના.

– જૈમિન ઠક્કર ‘પથિક’

જીવે છે

બહારથી જે લગીર જીવે છે,
એની અંદર કબીર જીવે છે.

વાગ્યું’તું જે તરસની છાતીમાં,
ઝાંઝવાનું એ તીર જીવે છે.

બાદશાહી તને ક્યાં દેખાઈ,
એ જગા પર ફકીર જીવે છે.

રણ સમી આ હથેળીઓ વચ્ચે,
પ્યાસભીની લકીર જીવે છે.

શ્વાસ દોડે છે સિંહની માફક,
ભીતરે કોઈ ગીર જીવે છે.

પીડા પી પીને આ હ્રદય ‘બેહદ’
સંત જેવુ જ સ્થિર જીવે છે.

– નિમેષ પરમાર ‘બેહદ’

અટકી ગયો

આંસુ પછીથી જળ લખી અટકી ગયો,
આગળ પછી વાદળ લખી અટકી ગયો.

માણસ વિશે લખવા ગયો થોડુંક તો,
અચરજ પછી અટકળ લખી અટકી ગયો.

હું રાતભર જાગ્યો અને અંતે ફકત,
સૂરજ પછી ઝળહળ લખી અટકી ગયો.

તારા નગરમાં કેમ પગ અટકી ગયા ?
કારણ પછી અંજળ લખી અટકી ગયો.

બે આંખનાં કામણ અને કારણ વિશે,
તગતગ પછી કાજળ લખી અટકી ગયો.

મારી ભીતર ઝરણું વહી નીકળ્યું અને,
કલકલ પછી ખળખળ લખી અટકી ગયો.

લખવી હતી વરસાદની આખી ગઝલ,
ધુમ્મસ પછી ઝાકળ લખી અટકી ગયો.

– મહેશ મકવાણા

બદલાઈ કેવાં ગયાં છે

આ માણસના તન મન અને તેની સમજણ જો બદલાઈ કેવાં ગયાં છે,
આ મનમાં પડેલાં જૂનાં કોઈ આંટણ જો બદલાઈ કેવાં ગયાં છે.

છે ચહેરા બધાંના હજુ એના એ ને છતાં કહો કે એમાં નવું શું.?
જરા ધ્યાનથી બસ નિહાળો આ દર્પણ જો બદલાઈ કેવાં ગયાં છે.

હજી એ લિબાસો અમે પહેરી ફરીએ હજી એ વિચારો જ કરીએ,
જ્યાં લટકાવવાના હમેશાં, એ વળગણ જો બદલાઈ કેવાં ગયાં છે.

ખભે હાથ મૂકી અમે જેની ફરતાં હતાં કેટલા દોસ્ત અમને હવે પણ,
દિલોજાન એમાનાં મિત્રો એ બે-ત્રણ જો બદલાઈ કેવાં ગયાં છે.

પહેલાં ય મળતો હજુ પણ મળું છુ, મળું છું ને ‘આનંદ’ કરું છું,
છતાં કોણ જાણે આ મળવાના કારણ જો બદલાઈ કેવાં ગયાં છે.

– અશોક જાની ‘આનંદ’