તપાસમાં આવે

કોઇ સાથે ન રાસમાં આવે,
સ્હેજ વાતે મિજાસમાં આવે.

રાતને અંધકાર ફાવે છે,
સાંજ થોડા ઉજાસમાં આવે.

જાત મારી તો સાવ અલગારી,
કોણ સાથે પ્રવાસમાં આવે !

કાશ, બે આંખની શરમ લાગે,
સત્ય સાચ્ચે પ્રકાશમાં આવે.

એક-બે વૃક્ષ શહેરમાં મળશે,
વાદળાં જો તપાસમાં આવે.

– પ્રવીણ શાહ

મૂકી દો !

ધુમાડો ભરીને ચલમમાં મૂકી દો,
કહે મન એ સઘળું અમલમાં મૂકી દો !

આ મત્લાઓ પાછાં દઈદો ખુદાને,
આ શબ્દોને પાછાં કલમમાં મૂકી દો !

હથેળીમાં લઇલો તમારી નજરને,
ને બે-ચાર પાંપણ વજનમાં મૂકી દો !

આ સપનાઓ પલળી ગયાં, ધ્યાન રાખો !
જરા બ્હાર એને પવનમાં મૂકી દો.

જરા હાથ આપો, કરો બંધ આંખો,
એ શું કે બધુંયે શરમમાં મૂકી દો !

બધાં કાંકરાઓને કાઢીલો બારા,
ફરી કાગડાને તરસમાં મૂકી દો !

‘નિનાદ’ ત્યાં દવાની જરૂરત ન પડશે,
આ માણસને એના વતનમાં મૂકી દો.

: નિનાદ અધ્યારુ

આવી પહોંચશે

અબ ઘડી આ કાળ આવી પહોંચશે,
ચેત પંખી, જાળ આવી પહોંચશે.

વેર-ઈર્ષ્યાની અગન મનમાં હશે,
ક્યાંકથી તો ઝાળ આવી પહોચશે.

ક્યાં બધા સૌન્દર્યના પુજારી છે?
કોઈ કામૂક લાળ આવી પહોંચશે.

પગ વળ્યા જ્યાં સાવ ખોટા રાહ પર,
ત્યાં જ લીસ્સો ઢાળ આવી પહોંચશે.

એટલી બસ છે શરત, તું કામ કર,
રોજ ચોખા-દાળ આવી પહોંચશે.

– રાકેશ ઠક્કર

હાલ્યને અટાણે સૈ

હાલ્યને અટાણે સૈ ,હાલીએ હટાણે મારે આખ્ખું ચોમાસું આજ વ્હોરવું….
મુઠ્ઠીભર માવઠામાં તળિયું ય ઢંકાય નહીં, કેમ કરી હાંડલીમાં ઓરવું ?

માંગ્યું મંગાય કૈંક માંગવાની રીતમાં
ચોમાસું કોઈનું મંગાય કૈં ?
વીંઝાતા વાયરામાં તૈડાતી જાય સીમ
ભીતરમાં કૈંક લંઘાય ,સૈ .
અરધા આંધણ મૂઆં માગે ઓબાળ હજી , છાણાને કેટલું સંકોરવું ?…….હાલ્યને અટાણે સૈ

ફળિયામાં આમતેમ ટોળે વળીને કોક
મેંદી મૂક્યાની કરે વાતું ;
વાતું તો હોય સખી ,ઝરમરીયું ઝાપટું ,
ભીનું તરબોળ ક્યાં થવાતું ?
ચોમાસું હોય તોય મૂંગો મંતર એવા ખોટુંડા મોરમાં શું દોરવું ?…….હાલ્યને અટાણે સૈ

થઇ જાતી રાળ રાળ આખ્ખીયે સીમ એવો
ધીંગો વરસાદ મને ગોઠે ;
માટીની મહેક બની ફોરે ગરમાવો ત્યારે
તરસ્યું છીપાય મારી હોઠે .
ક્યાં લગ તરાગડે મોતીડાં ઠેલતીક વણવરસ્યા દિવસોને પોરવું ?……..હાલ્યને અટાણે સૈ

– હેમંત ગોહિલ ‘મર્મર’

છત્ર રાખું છુ

ગગન જેવુ ગગનનું છત્ર રાખું છુ,
ખબર છે ! હાથમાં નક્ષત્ર રાખું છુ.

લખે છે નામ પર મારા સમય કાયમ,
બધા એ સાચવીને પત્ર રાખું છું.

મળ્યું ‘તું જેવુ બસ એવું પરત કરવા,
ન લાગે ડાઘ એવું વસ્ત્ર રાખું છું.

વગર વાંકેય છે આરોપ મારા પર,
કે પાંપણ વચ્ચે કાતિલ શસ્ત્ર રાખું છું.

આ મારી જાતનું કરવા સ્વમૂલ્યાંકન,
હ્રદયમાં મારા વાર્ષિક સત્ર રાખું છુ.

– યામિની વ્યાસ

ધરબીને રાખ્યા છે…

ધરબીને રાખ્યા છે,
હજારો સમંદરો મેં હૈયાની ભીતર !
કરુણા એક જ વાતની છે કે,
એ ઠલવાઈ નથી શકતા, કે
ન તો હું ઠાલવી શકું છું !
આંખોના કિનારા સાથે તીવ્રતાથી
અથડાઈને…
પાછા ઠેલાઈ જાય છે ! અને
વર્ષોથી ધરબીને રાખેલા
સમંદરોના સમંદરો ક્ષણાર્ધમાં જ,
જાણે સૂકાઈ જાય છે !
હા, છેલ્લે બાકી રહે છે ને,
ભડકે બળેલા મારા રુદયની
રાખ !!!

– વાઘેલા ભાગ્યશ્રીબા

શું મળ્યું ?

છેતરીને શું મળ્યું આ જાતને ?
ના તમે રોકી શક્યા કણસાટને.

એ સફર રોકી તમે અધવચ છતાં,
ક્યાં કદી ભૂલી શક્યા એ વાટને.!

આગિયા લાખો મળ્યા ને તોય પણ,
ના નિકટ લાવી શક્યા પરભાતને..

મેં તને કહેવું હતું એ કહી દીધું,
તું જ ના સમજી શકી એ વાતને.

આમ તો બસ પામવા ‘આનંદ’ને,
બાગમાં જઇ પામી લો પમરાટને.

– અશોક જાની ‘આનંદ’