દગો દેશે

તેજ નહીં તો તમસ દગો દેશે,
રાત નહીં તો દિવસ દગો દેશે.

જે તમે આંખમાં ઉગાડો છો,
આખરે એ તરસ દગો દેશે.

રોજ મુઠ્ઠી ભરીને રડવાનું,
જળ તણી કશ્મકશ દગો દેશે.

જીવની જેમ જાળવો છો જે,
એ અમૂલી જણસ દગો દેશે.

દોર જે શ્વાસની જીવાડે છે,
કોક દી એ જ કશ દગો દેશે.

સાચવ્યાં માંડ માંડ પંદર, પણ,
સોળમું આ વરસ દગો દેશે.

જે બધા આજ ખાસ લાગે છે,
એ જ કાલે સરસ દગો દેશે.

– મહેશ મકવાણા

ખુદને.. !

હથોડી હું, છીણી પણ હું, ને પથ્થર હું, ઘડું ખુદને.. !
જરા ઝાંકું જો ભીતર તો જુઓ કેવો મળું ખુદને !

ફકત એક હાથ લંબાવું હું એવો દૂર મારાથી,
છતાં પણ માંડ કોઈ વાર તકલીફે અડું ખુદને.!

છું ખાલી ખમ્મ અંદરથી, છતાં લાગુ ભરેલો હું,
બધે વેરાઈ ગ્યો છું હું હવે ખુદમાં ભરું ખુદને..!

મુકાઇ જાઉં આડે હાથ રોજે રોજ ને પાછો,
ના નિકળું શોધવા તો પણ અનાયાસે જડું ખુદને. !

હવે પીડામાં પણ ‘આનંદ’ માણી લેવો છે મારે,
ને એથી સાવ એકાંતે જઇ હું આથડું ખુદને. !

– અશોક જાની ‘આનંદ’

આવે છે

એક મીઠો પ્રહાર આવે છે,
દિલને ત્યારે કરાર આવે છે,

ત્યાગશે મન, વિચારવું ક્યારે,
એક એવો વિચાર આવે છે.

એક સુખની હવે પ્રતીક્ષા છે,
દર્દ જ્યાં બેસુમાર આવે છે.

ના સ્થિતિ, ના સ્વભાવ કાયમ છે,
રોજ એમાં વિકાર આવે છે.

એમનો હણહણાટ જબરો છે,
સાત ઘોડે સવાર આવે છે.

– પ્રવીણ શાહ

એ જ છે

આ ગઝલ લખવાનું કારણ એ જ છે,
દર્દનું સઘળું નિવારણ એ જ છે.

ગામની આ ધૂળ-રજકણ એ જ છે,
ઉંબરો છે એ જ, આંગણ એ જ છે.

જિંદગી લાવી ફરી એ મોડ પર,
દર્દ જે દે છે જો, જણ એ જ છે.

જ્યાં તને પહેલાં છળ્યો તો મૃગજળે,
આ વખત સાચવજે, આ રણ એ જ છે.

દિલના ખંડેરોમાં તે પડઘાય છે,
કે જુદાઈની આ ખણખણ એ જ છે.

જિંદગીનું શું કરું ‘સાહેબ’જી..?
બહુ વખતથી આ વિમાસણ એ જ છે.

– ટેરેન્સ જાની ‘સાહેબ’

ગઝલનું ભોયરું

શબ્દને હળવેથી થોડો ખોતરું,
ને મળી આવે ગઝલનું ભોંયરું.

એક ઘર એવુંય છે કાયમ હું જ્યાં,
ખટખટાવી બારણું પાછો ફરું.

શું તને તકલીફ થઇ આકાશથી ?
કે અગાસી પર નખાવ્યું છાપરું !

મિત્ર છું, છે આવવાનો હક તને,
કોઈ તું આફત નથી કે નોતરું.

સાચવી શકતો નથી આ જાત હું,
ને તમે આપી ગયા સંપેતરું ?

એટલો શ્રીમંત છું કે હર ક્ષણે,
શ્વાસનો હું એક સિક્કો વાપરું.

– ભાવિન ગોપાણી

કરતો હોઉં છું

ચિઠ્ઠી વગર, ફૂલો વગર હું વાત કરતો હોઉં છું,
પ્રત્યક્ષ રીતે પ્રેમની કબૂલાત કરતો હોઉં છું.

તું ધારી ધારીને ન જોયા કર, કે બેઠો છું કાં ચૂપ?
હું મૌન રહીને પણ કશી શરૂઆત કરતો હોઉં છું.

સપનાઓ આવે કે ન આવે, કંઇ ફરક પડતો નથી,
નિરાંતથી હું પાર આખી રાત કરતો હોઉં છું.

શિક્ષા દીધીતી તેં ખુદા, આજે મને એ યાદ છે,
હું એ મુજબ સુખની બધે ખેરાત કરતો હોઉં છું.

હું જિન્દગી મારી ગઝલ માફક મઠારું છું સદા,
મિસરા ગમે ના, એ સહજ બાકાત કરતો હોઉં છું.

આ શૅરિયત મારી ગઝલમાં એમ ના આવે ‘પથિક’,
કલ્પન પ્રદેશેથી રૂપક આયાત કરતો હોઉં છું.

– જૈમિન ઠક્કર ‘પથિક’

આદત

રોજ ઉઠી ખાતરી કરવાની આદત છે મને,
એમ તાજા શ્વાસને અડવાની આદત છે મને.

કોઈના પથ્થર નથી ખાધા રહીને ટોચ પર,
ડાળ માફક ભાવથી નમવાની આદત છે મને.

મોતને લંઘનની રેખા કહી અડી આવું સહજ,
શ્વાસ સાથે પણ રમત રમવાની આદત છે મને.

પાંખ તો કાપી શકો છો જોશ કાપી નહીં શકો,
હું જટાયુ છું સતત ઉડવાની આદત છે મને.

હું સમય સંજોગના એ બાઉન્સરો વેઠી લઇશ,
જીત સુધી પીચ પર ટકવાની આદત છે મને.

હું જ ‘સાગર’ મીઠું જળ આપી શકું વરસાદનું,
સૂર્ય સામે રાત દિન તપવાની આદત છે મને.

– રાકેશ સગર ‘સાઞર’