કવિતા

કાલે મારા સપનામાં કવિતા આવી હતી…..
શબ્દો વાળી હો….પેલી નહીં !
મને પૂછે, “તમે મને ઓળખો ?”
મેં કહ્યું, “હા…બહુ નજીક થી.”
તો મને કહે બોલો “કવિતા એટલે શું ?”
આપણે પછી તો એની ઓળખાણ આપી….
“કવિતા એટલે….તું”
“કવિતા એટલે….હું ”
“ના…ના…આપણે બંને એટલે કવિતા”
“કવિતા એટલે… હસવું..!
કવિતા એટલે… રડવું..!
સુખ અને દુખની વચ્ચેનો અવકાશ એટલે કવિતા”
મારી સામે તે હસીને કહે “બસ…. આટલી જ જાણો છો મને !”
પછી આપણો પારો ઉછળ્યો ને દીધી વિસ્તારપૂર્વક વ્યાખ્યા….
“કવિતા એટલે… દરિયો..!
કવિતા એટલે… વિચારોના ઉછળતાં મોજાં..!
કવિતા એટલે… કિનારો પણ !
કવિતા એટલે… ચાલવું ..!
કવિતા એટલે… થોભવું ..!
કવિતા એટલે… શબ્દોની નજીક હોવું..!
કવિતા એટલે… બધું ધારવાનું ..!
કવિતા એટલે… નકરું માણવાનું ..!
કવિતા એટલે… ગુલાબની સાથે કાંટો..!
કવિતા એટલે…. અડધી જાગેલી રાતો..!
કવિતા એટલે… હિમાલય કવિતા એટલે… તળેટી..!
ટૂંકમાં કહું તો…. કવિએ
વિનમ્રતાથી બતાવેલી પોતાની તાકાત….. એટલે જ….. કવિતા…..!! ”

– બ્રિજેશ પંચાલ ‘મધુર’

4 thoughts on “કવિતા

  1. કવિતાની કાચી-પાકી પણ સુંદર વ્યખ્યા એક લબરમૂછિયા કવિની કલમે ખુમારીભેર નીતરતી જોઈ
    આનંદ જ થાય..

    સુંદર અછાંદસ

  2. કવિતા માટે મમ્ટાચાર્યે કહેલું કે કવિ અને ભાવકની ભાવ સૃષ્ટિ.
    ભાઇશ્રીએ એ જ વાત જુદી રીતે કહી. સરસ, અભિનંદન.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s