કેટલું સારું હોત…

કેટલું સારું હોત…
કેટલું સારું હોત કે તેં,
મારી બદામી આંખોને જોવા કરતા,
એની ભીતર રક્તવરણી વેદનાની
લગાર ઝાંખીને જોઈ હોત !

તેં ધનુષાકાર પાતળીયા અધરોને જોવા કરતા
એની ઉપર રમતું પીડાનું મૂંગું
શબ્દાલય જોયું હોત !

તેં લાંબા-ઘાટા-ભૂરા વાળને જોવા કરતા,
રુદયમાં ક્ષણે ક્ષણે ગાઢ બનતું, ને
જેમાં તારા ભટકવાની
પૂરી શક્યતા છે એવા
એકલતાના ખાલી-કોરા
જંગલને જોયું હોત !

તેં મારા હસતા-શરમાતા રૂપાળા ચહેરા કરતા,
ચહેરા પાછળનો ઝૂરતો- જે
ચામડીના ઉખડેલા પોપચાવાળો ઘાવ ભરેલો
શ્યામલ ચહેરો જોયો હોત !

તેં પાતળી કમર પર શોભતી લાલ-ગુલાબી
લહેરાતી સાડી જોવા કરતા,
મારા નખશીખમાં લહેરાતા સાત સાત સમંદરનું
ઘુઘવાટા કરતુ મૌન જોયું હોત !

કાશ…! તેં મને જોવા કરતા,
મારી ભીતર યુગોથી કોહવાયેલી પડેલી
મારી જ જીવતી લાશને જોઈ હોત, તો !
તારો ને મારો સંબંધ આજ
‘આપણો’ સંબંધ હોત !
નહીં કે એકલો સંબંધ !!!

વાઘેલા ભાગ્યશ્રીબા (શિવરાજગઢ, ગોંડલ)

6 thoughts on “કેટલું સારું હોત…

  1. ખૂબ સુંદર અછાંદસ .. બે ઘડી વિચારતા કરી દે એવું.. !!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s