ચાર લઘુ કાવ્યો

કાળજાને ઉતરડીને આવેલા શબ્દો,
કાગળ પરે બેસી ગયા.
અને આટલા વરસો થી,
બંધ હોઠોએ પાળેલા મૌનની ઈમારત,
ખંડેર બની ગઈ અને,
નિ:સહાય હોઠ રડી પડ્યા.
—–
સમય હાથમાંથી સરી ગયો,
અને ખબર પણ પડી નહિ,
દરિયાના મોજાંની સાથે આવેલી રેતી,
તેની સાથેજ સરકી ગઈ,
સુંવાળો સ્પર્શ આપીને,
જાણવા છતાં કશું કરી ના શક્યા.
——
પોતાનાજ,
હ્રદયમાં તિરાડ પડી ને,
લોહીને બદલે પાણી નીકળ્યું.
જેના વડે જીતતી હતી,
તેનાથી જ હારી ગઈ.
મારા પોતાના જ માણસોએ,
મને હરાવી છે.
——-
પાનખર માં પાંદડાની જેમ,
ખરતા રહ્યા આંખોથી આંસુ,
ખાલી ડાળીઓ સાથે ઉભેલું વૃક્ષ,
જાણે બધી વાતો કાઢી લીધેલું મન,
ખાલીખમ સુના સુના વૃક્ષ જેવું.

– ઉર્વશી પારેખ

Advertisements

11 thoughts on “ચાર લઘુ કાવ્યો

  1. સંવેદનાનું યથોચિત આલેખન ગમ્યું બહેનશ્રી મારા દિલી અભિનંદન

  2. વાહ સુંદર અભિવ્યક્તિમાં મજાના લઘુ કાવ્યો

  3. દરેક અછાંદસ અર્થપૂર્ણ અને રસપ્રદ… !!

    ટૂંકમાં ગહન વાત કહી દેનારા

  4. દરેક કાવ્યો મન અને હ્ૃદયની પીડામાંથી વલોવાઈને જનમ્યા છે.એટલે નવનીત સમાન છે. છેલ્લું કવચ ખૂબ ગમ્યું.

    પાનખરમાં પાંદડાંની જેમ,
    ખરતા રહ્યા આંખોથી આંસુ,
    ખાલી ડાળીઓ સાથે ઉભેલું વૃક્ષ,
    જાણે બધી વાતો કાઢી લીધેલું મન,
    ખાલીખમ સુના સુના વૃક્ષ જેવું…..,,

    વાહ……

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s