કૃપા તારી

કૃપા તારી બધા પર એકધારી રાખજે, ઇશ્વર.
હરણ જીતે સતત એવો શિકારી રાખજે, ઇશ્વર.

ગજા ઉપરાંત માંગીશું નહીં પણ એટલું કરજે,
અમારા પગ પ્રમાણે તું પથારી રાખજે, ઇશ્વર.

નવાં ફૂલો છે ભરબપ્પોરમાં ઝાકળને ઇચ્છે છે,
તું તારી ગોઠવણ જૂની સુધારી રાખજે, ઇશ્વર.

ભલે ને પાનખર ડાળી ઉપરથી પાંદડાં લઇ લે,
છતાં આ વૃક્ષમાં થોડી ખુમારી રાખજે, ઇશ્વર.

અમે થાકી ગયાં તારું અહીં સરનામું શોધીને,
હવે માનવમાં માનવનો પૂંજારી રાખજે, ઇશ્વર.

– ગૌરાંગ ઠાકર

આઝાદ છું

પ્રશ્ન ખુદને પૂછવા આઝાદ છું.
દાખલો બેસાડવા આઝાદ છું.

ચાર ભીંતો, ઉંબરાની ઓથમાં,
જાતને વિસ્તારવા આઝાદ છું.

હું ની સામે હું નો જ્યારે જંગ હોય,
હારવા કે જીતવા આઝાદ છું.

જિંદગીનું ચિત્ર ઝાંખુ થાય નહિ,
રંગ મારો પૂરવા આઝાદ છું.

દુ:ખતી રગ ધ્યાનમાં રાખી શકું,
એટલું સધ્ધર થવા આઝાદ છું.

ભાગ્ય બે ડગલાં ભલે આગળ રહે
હું સમય સાથે જવા આઝાદ છું.

અર્થ આઝાદીનો મેં આવો કર્યો,
મારી લીટી દોરવા આઝાદ છું.

– લક્ષ્મી ડોબરિયા

ચાલવું છે..!

ક્યાં સુધી બસ ચાલવું છે..!
આખરે તો થાકવું છે.

જેની પાછળ દોડતો તું,
એ ખરેખર ઝાંઝવું છે.

બેસ, થોડો થાક ખાને..!
તે પછી તો ભાગવું છે.

આંખ ખુલ્લી રાખ, તારું-
સ્વપ્ન મારે વાંચવું છે.

દુ:ખ સહિત ‘આનંદ’ મળશે,
હાથ એના ત્રાજવું છે.

– અશોક જાની ‘આનંદ’

રાખે છે

ગઇકાલે ગુજરાતનાં અનુઠા શાયર અમ્રુત ઘાયલનો જન્મદિવસ હતો, એમને
શબ્દાંજલિ અર્પી તેમની આ ગઝલ માણીએ… !!

દશા મારી અનોખો લય, અનોખો તાલ રાખે છે,
કે મુજને મુફલિસીમાં પણ એ માલામાલ રાખે છે!

નથી સમજાતું, મન અમને મળ્યું છે કેવું મનમોજી!
કદી બેહાલ રાખે છે, કદી ખુશહાલ રાખે છે!

નથી એ રાખતાં કૈ ખ્યાલ મારો કેમ કહેવાયે?
નથી એ રાખતાં તો કોણ મારો ખ્યાલ રાખે છે?

જીવનનું પૂછતા હો તો જીવન છે ઝેર ‘ઘાયલ’નું,
છતા હિમ્મત જુઓ કે નામ અમૃતલાલ રાખે છે!

– અમ્રુત ‘ઘાયલ’

આધાર થઈ જાયે !

નજર ભીતર કરું, તો ખુદનો સાક્ષાત્કાર થઈ જાયે,
અધૂરો રહી ગયો છે, તે પૂરો વ્યવહાર થઈ જાયે !

ખરેખર ગાળવી હો જિંદગી, પાણી સમા બનજો,
ભરો જે પાત્રમાં એવો પછી આકાર થઈ જાયે !

બની બેઠો છું પાગલ હું મહોબ્બતમાં સદા માટે,
અસર એવીય તમારા પર સનમ, ક્ષણવાર થઈ જાયે.

હશે ભય કંઈક ચોક્કસ એ જ કારણથી બને છે આમ,
નહીંતર સૂર્ય જોઈ લુપ્ત ના અંધાર થઈ જાયે.

હકીકતની પરિભાષા લખી શકશો તમે ક્યારે?
વિચારો ને સ્વપનમાં જિંદગી તો પાર થઈ જાયે.

ગઝલ કહેવી, તમારે મન ગુનો છે?, તો કબૂલું છું,
નથી પરવા, ભલે આ જાત ગુનેગાર થઈ જાયે.

‘પથિક’ને કાફલાની ક્યાં જરૂર છે કે હતી ક્યારેય?
પડે ભૂલો તો નક્શાનો સહજ આધાર થઈ જાયે !

– જૈમિન ઠક્કર ‘પથિક ‘

વરસાદી નથી

આદેશો, નીતિનાં બંધન, ક્યાંયે આઝાદી નથી ;
સત્ય છે ખામોશ આજે , શબ્દ સંવાદી નથી.

ધૈર્યની આ છે કસોટી કે સમયનો ત્રાસ છે ?
હોય બરબાદી ને કહેવાનું કે બરબાદી નથી !

ઘાવ વરસોથી ઝીલીને પણ અડીખમ છે હજી ;
છાતી છો નબળી પડી પણ પીઠ તકલાદી નથી.

થાક નિષ્ફળતાનો છે બસ જાગરણનાં મૂળમાં;
ક્યાં ય શહઝાદો નથી ને ક્યાં યે શહઝાદી નથી.

કોઈ પૂછે કે સફર કેવી રહી તો કહેવું શું ?
ઠોકરો ક્યાં ક્યાં મળી છે એની કંઈ યાદી નથી.

સાંભળ્યું “નાશાદ” હૈયું નભનું પણ દ્રવી ઉઠ્યું !
આંખ મારી એકલી કંઈ આજે વરસાદી નથી.

– ગુલામ અબ્બાસ ‘નાશાદ’

રમકડાં રાખના છઇઅે

હવામાં અોગળી જઇઅે, હકીકતમાં રમકડાં રાખના છઇઅે;
કદી ભડભડ બળી જઇઅે, હકીકતમાં રમકડાં રાખના છઇઅે.

તમારા ઘરના દરવાજે કદી ચિઠ્ઠી લખીને મોત ના આવે;
ગમે ત્યારે ટળી જઇઅે, હકીકતમાં રમકડાં રાખના છઇઅે.

ઘણા મેલા અને જુનાં થયેલા જિંદગીના વસ્રની માફક ;
ગમે ત્યારે જળી જઇઅે, હકીકતમાં રમકડાં રાખના છઇઅે.

ભલેને રાહ બતલાવ્યો સનાતન સત્યનો લાખો-હજારોને;
કદી ખુદને છળી જઇઅે, હકીકતમાં રમકડાં રાખના છઇઅે.

સલામત જાતને વરસો સુધી રાખી શકે ના કોઇ પણ માણસ;
અચાનક ખળભળી જઇઅે, હકીકતમાં રમકડાં રાખના છઇઅે.

– જિજ્ઞેશ વાળા