ખુશ્બૂ બની

સપનું બની, આંજણ બની, આંસુ બની,
એ શ્વાસમાં મારા રહે, ખુશ્બૂ બની.

નયનો બની, પાંપણ બની, કીકી બની,
એ ત્રાટકે કાળો કોઈ જાદૂ બની !

યાદો અગર ભીંજાવતી.. કાં સૂકવે..
વાયૂ બની આવે.. કદી, મોજું બની.

શ્રાવણ ગયો, ભાદર ગયો ને તે છતાં,
પાંપણ ચૂવે છે કેમ આ નેવું બની ?

સૌ ફૂંક મારે, આવતાં જાતાં મને..
ને એમ હું વાગ્યો ઘણું વાજું બની.

મોતી મળ્યાં લ્યો કીમતી લોકોને પણ,
કોકે સહ્યા સો સો કણાં કાલું બની !

– કુમાર જિનેશ શાહ

Advertisements

कागज़ पर,

दुआओं की नज़र आती है यूं तासीर कागज़ पर,
उभर आई हो जैसे एक हसीं तस्वीर कागज़ पर ।

हजारों ख्वाब देखे हैं सुनहरे हमने रातों में,
हमें दिखती है उन ख्वाबों की ही ताबीर कागज़ पर ।

न कर अफसोस तूँ ही आजमा ले अपनी किस्मत को,
है अच्छी ही, जो अच्छी है तेरी तकदीर कागज़ पर ।

जो बननी हो कोई भी बात तो वह बनके रहती है,
वोही तो रंग लाती है जो है तदबीर कागज़ पर ।

है छोटी ख़्वाहिशें अपनी, जहाँ भी अपना छोटा है,
गज़ल के रूप में छोटी सी है जागीर कागज़ पर ।

– अशोक जानी ‘आनन्द’

મળતો નથી

માણસ હવે, માણસને કૈં મળતો નથી.
ને જો મળે, તો એ હવે હસતો નથી.

બેસી રહે છે ‘ફેસબુક’ના જ ફળિયે,
કોઈ તમારા આંગણે જડતો નથી.

દેખાય છે એ ‘ઓન લાઈનો’ ઉપર,
એકલો પડે,પણ એ સૂનો પડતો નથી.

રોજે મઝા માણે છે ‘સેલ્ફી’ હાથ લઈ,
એ ‘સેલ્ફ’ સિવાય, ચાહી પણ શક્તો નથી..

મારી તમારી સૌની છે આ સ્થિતિ હોં!.
માણસ હવે, માણસને ઓળખતો નથી!!

મંદિર હવે મનમાં કરે તો સારું છે.
બાકી એ ખુદમાં પણ, ખરું ભળતો નથી.

– દેવિકા ધ્રુવ

લાગી આવે

પાનખરોમાં પાન ખરે ને, ઝાડનો આખો વાન ખરે ને, ત્યારે સાલું લાગી આવે
જંગલને બાઝીને બેઠું, વ્હાલકડું એકાંત ખરે ને, ત્યારે સાલું લાગી આવે.

વર્ષોથી પર્વત ચઢનારા માણસની ચારે બાજુ હો ખાઇ ખાઇ ને ઊંડી ખીણો
એક જ ડગલું બાકી હો ને અંતે એનું ધ્યાન ચળે ને, ત્યારે સાલું લાગી આવે.

સામેની ફૂટપાથ ઉપર સૂતા હો બાળક ભૂખ્યાં પેટે આંસુ પીને ઊના શ્વાસે
સામેની ફૂટપાથે કોઇ હોટલ આલીશાન મળે ને, ત્યારે સાલું લાગી આવે.

તમે હોવ મુશ્તાક, તમારી તલવારો પર, દુશ્મનને પડકારી લાવો રણની વચ્ચે
હાથ જરા સરકાવો પાછળ, સાવ જ ખાલી મ્યાન મળે ને, ત્યારે સાલું લાગી આવે.

 

–  મુકેશ જોષી

મોકલે

કોઈ છે અંદર કે જાસા મોકલે,
કોઈ આઘેથી દિલાસા મોકલે.

ઝાંઝરીનો એક ઝણકારો કરી,
કોઈ પગરવની પિપાસા મોકલે.

હું ય રાતાંપાણીએ રોયા કરું,
એક-બે એ પણ નિસાસા મોકલે.

ભૂલવાના સેંકડો કારણ વિશે,
યાદ રાખી એ ખુલાસા મોકલે.

કોઈને ‘આતુર’ જીવાડે ઝાંઝવા,
કોઈને દરિયા ય પ્યાસા મોકલે.

– બાબુલાલ ચાવડા ‘આતુર’

પ્યાલો પીધો છે ભરપુર

કેફ કસુંબલ ને નાખી, આજે પ્યાલો પીધો છે ભરપુર;
ડોલે છે દુનિયા આખી, આજે પ્યાલો પીધો છે ભરપુર.

હોઠ હજી તરસે છે અેવું લાગ્યું, માટે બાકસ ખોલી;
સળગાવી માથે ખાખી, આજે પ્યાલો પીધો છે ભરપુર.

ખોલી નાખ્યો મેં પોતાને આખે-આખો ચીરી અંદર;
દરવાજો ઘરનો વાખી, આજે પ્યાલો પીધો છે ભરપુર.

ઓગળશે ના આંખો સામે પથ્થર સઘળાં બરફ બનીને;
ભીંતોને દિલમાં રાખી, આજે પ્યાલો પીધો છે ભરપુર.

જીભ અચાનક તેથી તો ગઝલો બોલે છે બાહર આવી;
ક્યાં મેં કેવળ છે ચાખી, આજે પ્યાલો પીધો છે ભરપુર.

– જિજ્ઞેશ વાળા

લગાવી બેઠી છે

રણની વચ્ચે છાંયપરી તલાશ લગાવી બેઠી છે,
ગર્મ હવાઓ ઝંઝાજળની પ્યાસ લગાવી બેઠી છે.

દૃશ્યોની સંદૂકમાંથી નીકળે છે કેવળ સન્નાટા,
આંખો તોયે પગરવ ઉપર તાશ લગાવી બેઠી છે.

પાંપણના નામે બારીએ સ્વીકારી લીધા પર્દા,
આંખોના નામે આખું આકાશ લગાવી બેઠી છે.

ઈચ્છાકુંવરી કરિયાવરમાં શ્વાસ માંગવા આવી, ને
જીવણબાઈ એક સદીની આશ લગાવી બેઠી છે !

અંધારી રાતોને સૂરજનાં શમણાં બતલાવો નહીં,
સેંથીમાં એ ભવભવનો ઉજાસ લગાવી બેઠી છે.

આજ ખુશાલીનો અવસર છે ‘ચાતક’ એનાં આંગણમાં,
મારી આંખો મહેંદીની ભીનાશ લગાવી બેઠી છે.

– દક્ષેશ કોન્ટ્રાકટર ‘ચાતક’