આજ, દેજો વરસાદ

આજ મારા ગામને દેજો વરસાદ
આકુળ ને વ્યાકુળ છે દિવસ ને રાત
આજ મારા ગામને દેજો વરસાદ…

કોઈ કહે આજ આવે કોઈ કહે કાલ
અહીં તો કોરી ગઈ સાલોની સાલ
આજ તો જોશીડા વરતારા નાખ
આજ મારા ગામને દેજો વરસાદ…

ના ખાવાને ધાન ના પીવાને પાણી
આવી છે હર કોઈ ઘરની કહાણી,
તાજી ના મળશે અહીં ચૂલામાં રાખ
આજ મારા ગામને દેજો વરસાદ…

ડમરીઓ ધૂળની ને ઊની ઊની લાય
આકરો છે તડકો ને નેજવાની છાંય
મૂંગા તરુવર કરશે કોને ફરિયાદ
આજ મારા ગામને દેજો વરસાદ…

રસ્તા સૂમસામ ને સૂની છે કેડીઓ
ખાલી પરસાળ ને ખાલી છે મેડીઓ
તૂટ્યા છે તાર ને ખૂટ્યા સંવાદ
આજ મારા ગામને દેજો વરસાદ…

એટલું તો કહો તમે માનશો ક્યારે
જીવન અમને પાછું આપશો ક્યારે
આજે તો નાખી દો ઝાપટું એકાદ
આજ મારા ગામને દેજો વરસાદ…

પ્રવીણ શાહ

ઝંખના કરી છે

ઝંખના કરી છે
હા, એક તારી ઝંખના કરી છે.
સહરાના રણની તરસથી વધુ,
પૃથ્વીવલ્લભની તીક્ષ્ણ આંખોની
જ્વાળાથી યે વધુ,
કોઈ શાયરની દાસ્તાન-એ-ગમ શી
કલમથી યે વધુ,
ઘૂઘવાટા કરતા મસમોટા સમંદરના
મૌનથી વધુ,
ઢળતી સાંજનો કેસરિયો
રંગ બનીને
અંધારી રાતે ચિક્કાર- કારાગાર બની
જીવનથી, શ્વાસોથી,
રુદયથી હદપાર,
એક તારી ઝંખના કરી છે,
અનિમેષ, અમીટ, અગાધ,
અપાર, અહર્નિશ,
અનંત સુધી મટી જઈને તારી
ઝંખના કરી છે,
ઓહ ! એક મારા
‘એ’ની જ ઝંખના….

વાઘેલા ભાગ્યશ્રીબા

સ્વપ્ન વણાતું હોય છે

સ્વપ્ન આંખોમાં વણાતું હોય છે,
ભાગ્ય એ રીતે લખાતું હોય છે.

હળવે હાથે ઘા કરો એના ઉપર,
રણકી ઉઠે એ જ ધાતુ હોય છે.

મન ભલે કોઈ વાત માની લે છતાં,
આખરે તો મન મૂંઝાતું હોય છે.

આંગણું, ઘર, ઓસરી ખાલી હશે,
એક પંખી રોજ ગાતું હોય છે.

એક એક ડગલું તમે ભરતા રહો,
લાંબુ અંતર એમ કપાતું હોય છે.

પ્રવીણ શાહ

ચોમાસું બેઠું

વાદળને ઠેસ એક વાગી કે ચોમાસું બેઠું.
એક વીજળી સફાળી જાગી કે ચોમાસું બેઠું.

શીત લહર સુસવાટા મારે,
મનને શ્યામલ મેઘ ડરાવે,
ઝરમર વરસે થઇ અનુરાગી કે ચોમાસું બેઠું.

જ્યાં જુઓ ત્યાં પાણી પાણી,
છલક્યા સરવર તળાવ જાણી,
નદીઓ ઉભે પગે જો ભાગી કે ચોમાસું બેઠું.

આમ થયા છે ભીનાં લથબથ,
તોય રહ્યાં એ કોરા લગભગ,
એક છત્રી જો કોઇએ માંગી કે ચોમાસું બેઠું.

મેઘ-ફૂલ ખીલ્યાં આકાશે,
મ્હેક એની પહોંચી અવકાશે,
વૈરાગી હોય થયા રાગી કે ચોમાસું બેઠું.

દર્શન ઘેલી આંખો તરસે,
મેઘા અનરાધારે વરસે,
એક લગન જો એની લાગી કે ચોમાસું બેઠું.

પ્રવીણ શાહ

યાદ લઈને નીકળ્યો

મીઠી મીઠી યાદ લઈને નીકળ્યો,
કાયમી ફરિયાદ લઇને નીકળ્યો.

પ્રેમ ભીની લઇ ગઝલ આવો તમે,
હું હ્રદયની દાદ લઇને નીકળ્યો.

આ જગત કેવળ બધીરોનું હતું,
ને જુઓ હું સાદ લઈને નીકળ્યો.

કોણ એના જેટલું સુંદર હશે ?
હાથમાં હું ચાંદ લઈને નીકળ્યો.

કોણ કાનો, ક્યાં છે ગોકુલ, શું ખબર,
વાંસળીના નાદ લઈને નીકળ્યો.

રાકેશ ઠક્કર  

અજૂબા

ખુશ્બૂ ભીની યાદ અજૂબા,
મન કરતું સંવાદ અજૂબા

તન-મન થાતું ગોકુલ-રાધા,
બંસી કેરા નાદ અજૂબા.

છાબ ભરીને લાવ્યો ટહુકા,
મોસમ તારા સાદ અજૂબા.

મેઘાલય પણ વિસ્મય પામે,
આંખોમાં વરસાદ અજૂબા.

કહો સમયને વેગ વધારે,
કોઈ કરે ફરિયાદ અજૂબા.

પ્રવીણ શાહ

જીરવાતો નથી

ભાગ્યશ્રીબા વાઘેલા આમ તો અછાંદસ કવિતા લખે છે,
જેમાંની થોડી આપણે ‘આસ્વાદ’ પર માણી છે. આજે તેમણે
પ્રથમવાર ગઝલ લખવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે. જે ખરેખર દિલને
સ્પર્શી જાય તેવી થઇ છે. થોડા છંદદોષને ક્ષમ્ય ગણી તેમની
ગઝલ માણશો અને તેમને પ્રોત્સાહન આપશો. ગઝલ –

વરસાદ છે, પણ ખાલીપો જીરવાતો નથી,
કદીય ન ઉઘડતો મૌન દરિયો સહેવાતો નથી.

વાત ન કર ફરી ફરી તું એના આવવાની,
અટકળોનો બંધ દરવાજો જોવાતો નથી.

કૂણા તડકાની જેમ હવામાં ફેલાઇ જવાય,
શતરંજનો એકલાથી દાવ ખેલાતો નથી.

આમ કયાં સુધી મૂંગા શબ્દોનો ખાટલો ઢાળું ?
તારી બંધ આંખોનો સહરા ખેડાતો નથી.

ક્યાં સુધી હું જાતને ભીતર ધરબી રાખું,
પીડા ભરેલો છે માંહયલો, જીરવાતો નથી.

– વાઘેલા ભાગ્યશ્રીબા