તડકો

પશ્ચિમથી લઇ પૂરવ સુધી પહોંચી જાય છે તડકો,
વાયુ, સ્થળ, જળ ને જીવ-જંતુમાં પૂજાય છે તડકો.

પહેલા કિરણે આંખો ઉઘડે બીજે મનની બારી,
ત્રીજે ઉઘડે દ્વાર કરમના મહેકે જીવન ક્યારી,
મોહ-લાલચ ના એને, સાંજે પાછો જાય છે તડકો…

ઉના પગલે દોડી આવે કંકુ વરણી રેલી
ઘૂમરાતા આ વાયરામાં વળ ખાતી કો’ વેલી
કેસૂડાની હરતે-ફરતે હોરી ગાય છે તડકો…

નીચે ધખતી ધરતી માથે અમથું અમથું આભ
સૌ જાણે છે તપવાથી છે કોને કેટલો લાભ
આપ્યાનો ઉપકાર તે કેવો, ભૂલી જાય છે તડકો…

પથ્થરને પણ પોષણ આપે એ શું પતઝડ આપે
એમ હોય તો કોણ એને અહિ રોજ આહ્વાન આપે
સાત અશ્વે આરૂઢ અરુણિમા- કહેવાય છે તડકો…

પ્રવીણ શાહ

Advertisements

કોને પૂછું ?

સ્વપ્ન છે કે જાગરણ, કોને પૂછું,
ક્યાં ગયું એ રવિ કિરણ, કોને પૂછું ?

આમ લાગે દુર સુધી ખુલ્લું છે,
આભ છે કે આવરણ, કોને પૂછું ?

એકથી છુટ્યા તો બીજું પિંજરું,
જન્મ છે કે છે મરણ, કોને પૂછું ?

આજ તો મન-મોરલો નાચી ઉઠ્યો,
થાય છે કોનું સ્મરણ, કોને પૂછું ?

લો દિવસ લઇ જાવ, ને રાજી રહો,
રાત મારી હોય પણ, કોને પૂછું ?

ક્યાંથી જામે દહીં, જ્યાં કોઇએ,
કાચું આપ્યું મેળવણ કોને પૂછું ?

પ્રવીણ શાહ

સો સો સલામ

વિદ્યુત વેગી ઝળહળને સો સો સલામ,
નીર ભર્યા સૌ વાદળને સો સો સલામ.

દિવસો, મહિના, સદીઓ, તો આવ્યા કરશે,
તક લઇ આવે એ પળને સો સો સલામ.

આ સોનલ વર્ણા સૂરજને સો સલામ.
તૃણ પર ખીલતા ઝાંકળને સો સો સલામ.

એમના સુખ-દુ:ખનું ખરું સાક્ષી એ જ હશે,
ભીના ભીના કાજળને સો સો સલામ.

નહિ તો એકલા બેસી તારા ગણતા હોત,
આજે આવેલ કાગળને સો સો સલામ.

પ્રવીણ શાહ

સાત રંગના સ્પર્શ

જીવ-જીવ અદ્ભૂત સંસર્ગે, મન મધુરપ નિષ્કર્ષ,
એમા અગણિત ભાવ ભૂવન, ને જન ચેતન સંકર્ષ.
રે સહિયર ! સાત રંગના સ્પર્શ.

નજર નજરના મિલન વિરહમાં સુખદુઃખના સંઘર્ષ,
ઓષ્ઠોના આહ્લાદક સ્પર્શે વિશ્વ વહે અકર્ષ,
રે સહિયર ! સાત રંગના સ્પર્શ.

શબ્દ સૂરો કર્ણોમાં ગુંજે, સ્પંદન કર્કશ યા મધુહર્ષ,
આંગળીઓ છે મનની ભાષા, ટેરવડે સંસ્પર્શ,
રે સહિયર ! સાત રંગના સ્પર્શ.

સ્પર્શ ચરણ અવગણના દીસે, ચરણ સ્પર્શ સુ દ્રશ્ય,
આત્માથી આત્માની લગની, એક રંગ અદ્રશ્ય,
રે સહિયર ! સાત રંગના સ્પર્શ.

પવન લહર આલિંગન કુમળો જગતપિતાનો સ્પર્શ,
મૃત જમીનમાં ચેતન જાગે નવ અંકુર ઉત્કર્ષ.
રે સહિયર ! સાત રંગના સ્પર્શ.

સરયૂ પરીખ

કંઈક આપો!

મને ઝાકળ જેવું તો કંઈક આપો!
દરિયાની કામનાને વાચા ફૂટે તો કહે,
વાદળ જેવું તો કંઈક આપો.

આરપાર દ્રુષ્ટિના ઉતરે જળકાફલા, એવી છે ખીણ મારી આંખમાં,
ઈચ્છાના પંખી લઈ ઊડ્યા આકાશ, મારી છાતી ધબક્યાની રાત પાંખમાં.
કોણ જાણે કેવી છે પવનોની વાત,
મને અટકળ જેવું તો કંઈક આપો.

જંગલ એવું છું કે આસપાસ ઘુમરાતા ટહુકાઓ જીરવ્યા જીરવાય નહિ,
સૂરજ ઊગે ને રોજ થઈ જાઉં વેરાન, મારા પડછાયા ઝાલ્યા ઝલાય નહિ.
મારી એકાદી આંગળીને કાપી કરું કલમ,
કાગળ જેવું તો કંઈક આપો.

વીરુ પુરોહિત

એ સમય ના આપતો

આંખ મારે ચોરવી પડે એ સમય ના આપતો
પીઠ પાછળ બોલવી પડે એ ખબર ના આપતો

હું ચઢાવું કાંઠલો ઉમરનો ઘડો પાકો લઈ
શબ્દની રઢ છોડવી પડે એ રસમ ના આપતો

આજના સ્વપ્નાં ધકેલું હું કાલ પર મજબુર બની
કાલ પર પણ ના ચડે ભલા, એ જખમ ના આપતો

આ જગત ઉપકારવશ બનાવી અગર આપે કશું
આંખમાં લેનારને તરસની નજર ના આપતો

‘કીર્તિ’નો આખો ખજાનો છે બંધ મુઠ્ઠી આબરૂ
એ તિજોરી ખોલવી પડે એ ગરજ ના આપતો

કીર્તિકાન્ત પુરોહિત

દાદા દાદી વાત કરે

એક હસતી-ગમતી કવિતા…

દાદા દાદી વાત કરે મીઠી યાદો મમળાવે,
સાંજ ઢળ્યે તું નદી કિનારે કેવી મળવા આવે!

ફૂલ લઈ હું રાહ દેખતો ઉત્સુકતાથી તારી
તું આવે તો સંધ્યા ખીલતી, ના આવે કરમાતી.

વીસરીને વર્ષોની રેખા પુનર્મિલન હાં કરીએ,
મધુર મધુર યાદોને વ્હાલી ફરીથી નંદન કરીએ.

દાદા ફક્કડ પહેરણ પહેરી ઊભા નદી કિનારે,
ફૂલ સંભાળે, થાકે, બેસે, ઊઠે રાહ નિહાળે.

દાદી ના દેખાયા અંતે ધુંઆપૂંઆ થઈ આવ્યાં,
“કેમ ન આવી?” રોષ કરીને દાદીને તપડાવ્યાં.

અચકાતી, શરમાતી, ધીમે ધીમે બોલી દાદી,
“કેમ કરીને આવું? મારી માએ ના કહી દીધી.”

– સરયૂ પરીખ