આપ હરિવર

ઊંચાં જંતર આપ હરિવર,
જીવન પગભર આપ હરિવર.

કામ બધું લે તારા નામે,
થોડું વળતર આપ હરિવર.

પગ ટૂંકાં ના થાય હવે કંઇ,
લાંબી ચાદર આપ હરિવર.

આશાના પરપોટા ફૂટે,
થોડા નક્કર આપ હરિવર.

બ્હાર અમે અજવાળાં કીધાં,
ઊજળાં ભીતર આપ હરિવર.

થાક્યા પહેરણ બદલી બદલી,
ફેરો નવતર આપ હરિવર.

પ્રવીણ શાહ

આવ્યો છું

વાર્તા નહીં વાત લઇને આવ્યો છું,
વીછળેલી જાત લઇને આવ્યો છું.

ઘટ્ટ કાળી જિંદગીના નેપથ્યે,
સપ્તરંગી ભાત લઇને આવ્યો છું.

ધર્મ, ભાષા, જાત રાખો બાજુએ,
માણસોની નાત લઇને આવ્યો છું.

ઘેલછા છે રાતરાણીની ઘણી,
એટલે તો રાત લઇને આવ્યો છું.

છો રહ્યો પ્રત્યેક ડગલે  હું વિફળ,
સામટી તાકાત લઇને આવ્યો છું.

રતિલાલ સોલંકી

અલવિદા

જવું છે, તો આ રાતને કહો અલવિદા,
સ્વપ્નની બારાતને કહો અલવિદા.

ધરતી તો શૃંગાર સજવા બેઠી છે,
ધુમ્મસી પરભાતને કહો અલવિદા.

આ લીલા ઘેઘૂર વડની છાંયમાં,
ધોમ ધખતા તાપને કહો અલવિદા.

આમ તો વિશ્વાસ છે એના ઉપર,
છે પવનની જાત- ને કહો અલવિદા.

રાતની ગંભીરતાને પોંખવા,
સાંજની સંઘાતને કહો અલવિદા.

પ્રવીણ શાહ

વરસાદમાં

પ્રેમ છે તો છે મજા વરસાદમાં,
જો નથી તો છે સજા વરસાદમાં.

મોજથી સૌને ડૂબાડે પ્રેમમાં,
કેટલાં કંઇ છે ગજા વરસાદમાં.

મસ્ત તોફાની હતી મોસમ અને,
થઇ હરખઘેલી પ્રજા વરસાદમાં.

બુંદની ભીનાશમાં રોમાંચ છે,
પ્રેમની ફરફર ધજા વરસાદમાં.

લ્હાવ આવો નહીં મળે ક્યારેય ‘જય’,
દિલ સદા આપે રજા વરસાદમાં.

– જયવદન વશી

સજાવી જો

એક નિશ્વાસને સજાવી જો,
વાંસળી લે ને ફૂંક મારી જો.

મીણ જેવો હતો મુલાયમ જે,
કેમ પથ્થર બન્યો, વિચારી જો.

શક્ય છે રંગ અવનવા ઊઘડે,
બારણું સ્હેજ તું ઉઘાડી જો.

રાત માટે જ સૂર્ય ડૂબે છે,
એમ માનીને મન મનાવી જો.

એજ દીવો હજુ ય સળગે છે,
એક મહેફિલ હજુ જમાવી જો.

મયંક ઓઝા

વિશ્વાસ છે

આ ક્ષણોની હાર પર વિશ્વાસ છે,
આગવી રફતાર પર વિશ્વાસ છે.

રોજની ઘટનાઓના સાક્ષી છીએ,
ધૈર્યના આધાર પર વિશ્વાસ છે.

કેટલી કંઇ આવશે મુશ્કેલીઓ,
ભીતરી એતબાર પર વિશ્વાસ છે.

દંભ, ઈર્ષ્યા, ડોળ કે ના રુક્ષતા,
સભ્યતા ને પ્યાર પર વિશ્વાસ છે.

જીવને આ જીર્ણ પહેરણ નહીં ગમે,
અમને તો ધબકાર પર વિશ્વાસ છે.

પ્રવીણ શાહ

ક્યાં છે?

ભરઉનાળે રહે છલોછલ એ સરોવર ક્યાં છે?
ગામ કહેતાં ગર્વ લેતું એ ધરોહર ક્યાં છે?

આંખ છે, ક્યારેક ઉંચી થાય બંને વચ્ચે-
તો ય ઘરમાં પ્રેમથી રહેતા સહોદર ક્યાં છે?

યૌવનો કરતાં અડપલું સહેજ મસ્તી ચડતાં,
વાત જ્યાં છુપાઈ રહે એવા વૃકોદર ક્યાં છે?

ચોતરફ કર્કશ અવાજો ને તરજ તરડેલી,
કુંજ લહરી, મ્હોર મંજરી સુર મનોહર ક્યાં છે?

ટેરવા પર જ્ઞાન ટેકો શબ્દનો લઇ બેઠું,
પ્રશ્ન ચકરાવે ચડાવે એ અગોચર ક્યાં છે?

ખેડુ ફાલ્યાં દેશથી પરદેશના આંગણમાં,
હળ-બળદનાં ખેડથી રોપ્યાં ચરોતર ક્યાં છે?

‘કીર્તિ’ને ચલણી ગણીને વાપરે ગઝલોમાં,
અર્થ ગોઠે શબ્દને એવા બરોબર ક્યાં છે?

કીર્તિકાન્ત પુરોહિત