બધે અજવાળું

બધે અજવાળું ફેલાઈ રહ્યું છે,
કે અંધારું જ અમળાઈ રહ્યું છે ?

હતું આકાશના જેવું ઉઘાડું,
હવે ભળતું જ ચર્ચાઈ રહ્યું છે.

અજબની સ્વસ્થતા આવી રહી છે,
કશું ઊંડે ધકેલાઈ રહ્યું છે.

મળ્યું ખાલીપણું પણ પૂર જેવું,
બધે ધસમસતું વીંટળાઈ રહ્યું છે.

બધું જડમૂળથી છૂટી ગયું તો,
હવે એ શું છે જે ખેંચાઈ રહ્યું છે.

પવનની જેમ નીકળવું સરળ ક્યાં ?
શરીર આખું ઉઝરડાઈ રહ્યું છે.

– હર્ષ બ્રહ્મભટ્ટ

Advertisements

શોધી લીધી

હર દર્દની સાચી દવા આજે અસલ શોધી લીધી,
ઠંડી પડી જ્યારે સિતમની મેં ગઝલ ઓઢી લીધી.

તું બુદ્ધિમાં વજનો અને હૈયે તરાજુ રાખ માં,
આ જાતને મારી ઘણી કૈં વાર મેં તોલી લીધી.

ખુબ રોફ માર્યો મેં ખુદા સન્માન પર ને જ્ઞાન પર,
તે દામ ઓછા આપીને આ આબરૂ મોંઘી લીધી.

કે એમની સાથે પ્રણયમાં થઈ ગયું ચૈતન્ય એ,
મારા જ હાથે મેં હવે મારી કબર ખોદી લીધી.

આ કાનથી હું સાંભળું, આ કાનથી કાઢું પછી,
‘જયલા’ ગમી જે વાત ખુબ એ વાતને નોંધી લીધી.

– જયેશ કુમાર ‘જયલા’

બેઠાં-બેઠાં

બેઠાં-બેઠાં ચિંતા થઇ ગઇ,
મચ્છર માર્યું, હિંસા થઇ ગઇ !

દિલમાં આયાતોની મોસમ,
આંખો ભગવદગીતા થઇ ગઇ.

માણસથી મન મોટું થઇ ગ્યું,
મનથી મોટી ઈચ્છા થઇ ગઇ.

છે કૈં માણસ જેવી ચિંતા ?
કૂતરાની પણ ઈર્ષા થઇ ગઇ !

બગલા કાકા બાવો થઇ ગ્યા,
મચ્છી કાકી શિષ્યા થઇ ગઇ !

વર્તુળ બારા આવો તો કહું,
કોની, કેવી ત્રિજ્યા થઇ ગઇ.

કઈ રીતે સમજાવું એને ?
બોલ્યાં પહેલાં કીટ્ટા થઇ ગઇ !

આંગળીઓને ખોટું લાગ્યું,
અંગૂઠાથી શિક્ષા થઇ ગઇ.

વાંસલડીમાં તાર લગાવ્યાં,
રાધા જાણે મીરાં થઇ ગઇ.

ચાલત, તો એ સામા મળતે,
ખોટે-ખોટી રીક્ષા થઇ ગઇ.

‘નિનાદ’ એણે હકથી માગ્યું,
મેં માગ્યું તો ભિક્ષા થઇ ગઇ.

– નિનાદ અધ્યારુ

દેશી નળિયાં

મોભ ઉપર છો દેશી નળિયાં;
મોટા રાખ્યા ઘરનાં ફળિયાં.

માથે બાનો હાથ ફર્યો છે;
તોડી નાખ્યા સૌ માદળિયાં.

અમને પગભર કરવા માટે;
બાપુ ઘસતાં પગનાં તળિયાં.

જ્યારે લથડું, ઝાલી લે છે;
ભઇલાનાં તો બાહુ બળિયાં.

ઘાવ મને લાગે ને આવે;
બેનીની આંખે ઝળઝળિયાં.

~ રાજેશ હિંગુ

ખોબલે ભરી દ્યો

સૂર્યને ઝાકળ ખોબલે ભરી દ્યો
ફૂલની ફોરમનું વજન કરી દ્યો

શૂન્યની મેં મોટી બજાર ભાળી
મૌનની હાટેથી શબદ ખરીદ્યો

રેતમાં મળશે ભીતરે સમંદર
માંહ્યલા મૃગને ઝાંઝવું ધરી દ્યો

વિસ્મયો છે પળનું અમાપ વૈભવ
આંખને બાળકની નજર ફરી દ્યો

બારસાખો ઊભી ઇજન ધરીને
દ્વારમાં કિચુડ નાદ પાથરી દ્યો

મનના ભેદો નેપથ્યની પછીતે
‘કીર્તિ’નો પડદો ચીરવા છરી દ્યો.

– કીર્તિકાન્ત પુરોહિત

ખાલી ખાલી છે

 

હાથ બંને આ ખાલી ખાલી છે,
ફક્ત મનની જાહોજલાલી છે.

એક ડગલું ભરું છું એમાં તો,
એણે બે પાંચ ચાલ ચાલી છે.

કેવા સંજોગ !! જોઈ લો મિત્રો,
હાથે નહીં, બસ આ ગાલે તાલી છે.

કોઈ જીવન ભરી લે મસ્તીથી,
કોઈને કાયમી હમાલી છે.

જે હંમેશા પૂછે છે પ્રશ્નો બસ,
દિલ ભીતર કોઈ તો સવાલી છે.

હું કરું યાદ કે ભૂલી જાઉં,
બેઉ રીતે આ પાયમાલી છે.

સાથ શબ્દોનો લઈને ક્યાં લગ જઉં
કલ્પના ખુદ જ્યાં નમાલી છે..!!

નામ રાખ્યું છે આમ ‘આનંદ’ મેં,
મન છતાં થઈ ગયું રૂદાલી છે.

– અશોક જાની ‘આનંદ’

દાઝ્યા છીએ

એક ભીના સ્પર્શથી દાઝ્યા છીએ,
રોમ રોમે હર્ષથી દાઝ્યા છીએ.

કોણ જાણે કેટલા વર્ષો થયાં !
કેટલાંયે વર્ષથી દાઝ્યા છીએ.

કોડિયામાંથી ગયા બસ વાટમાં,
એટલા ઉત્કર્ષથી દાઝ્યા છીએ.

આ સતત ઘર્ષણ થવાના કારણે,
આપણે સંઘર્ષથી દાઝ્યા છીએ.

સાવ અધકચરું અનુસરતા રહ્યા,
એટલે આદર્શથી દાઝ્યા છીએ.

છત હવે ઝાઝું ટકે એવી નથી,
ને અમે આ ફર્શથી દાઝ્યા છીએ.

– બાબુલાલ ચાવડા ‘આતુર’