વરસાદી નથી

આદેશો, નીતિનાં બંધન, ક્યાંયે આઝાદી નથી ;
સત્ય છે ખામોશ આજે , શબ્દ સંવાદી નથી.

ધૈર્યની આ છે કસોટી કે સમયનો ત્રાસ છે ?
હોય બરબાદી ને કહેવાનું કે બરબાદી નથી !

ઘાવ વરસોથી ઝીલીને પણ અડીખમ છે હજી ;
છાતી છો નબળી પડી પણ પીઠ તકલાદી નથી.

થાક નિષ્ફળતાનો છે બસ જાગરણનાં મૂળમાં;
ક્યાં ય શહઝાદો નથી ને ક્યાં યે શહઝાદી નથી.

કોઈ પૂછે કે સફર કેવી રહી તો કહેવું શું ?
ઠોકરો ક્યાં ક્યાં મળી છે એની કંઈ યાદી નથી.

સાંભળ્યું “નાશાદ” હૈયું નભનું પણ દ્રવી ઉઠ્યું !
આંખ મારી એકલી કંઈ આજે વરસાદી નથી.

– ગુલામ અબ્બાસ ‘નાશાદ’

કિસ્સો બની જઈશ

સચ્ચાઈ છું પણ કાલે એક કિસ્સો બની જઈશ;
નિષ્ફળતાનો ઈતિહાસ લઈ પાછો ફરી જઈશ.

આંખોમાં સૌની ખટકું છું ના ગમતું સત્ય છે ;
બાકી ગણતરી તો હતી દિલમાં વસી જઈશ.

છે મૌન મારું બંધ પત્તાની રમત સમાન;
આ ભોળપણ વાચાળ થાશે તો ખુલી જઈશ.

તૂફાન આપે છે ઝઝુમવાની મને શક્તિ ;
દરિયો હશે જો શાંત તો નકકી ડુબી જઈશ.

મારા વિનાના વિશ્વની હમણાંથી અટકળો ?
ચાલી રહી છે વાત હું જલ્દી ઊઠી જઈશ !

સત્કર્મ, આશિર્વાદ, ભક્તિ, પ્રાર્થના સબબ ;
શ્રધ્ધા હતી “નાશાદ” ને સાચું જીવી જઈશ.

– ગુલામ અબ્બાસ ‘નાશાદ’

અરમાન શું?

માન શું? સન્માન શું? મારી અલગ પહેચાન શું ?
માનવી સામાન્ય છું મારે વળી અરમાન શું?

ઠોકરો, આઘાત, અડચણ ક્યારેક આવે પણ ખરા ;
જિંદગી જીવી જવી છે એટલી આસાન શું ?

બારણાં ખખડે થતું પૂછું ઉઘાડી દ્વારને ;
ઓ પવન, કહે તો ખરા આવ્યું નવું ફરમાન શું ?

મારાથી આગળ જનારાઓએ કીધી છે ટકોર;
ભાગ્ય તારું છે પતન,તારે વળી ઉત્થાન શું ?

લાગણી રાખી તો વળતરની અપેક્ષા છે તને?
દોસ્ત મારા! દોસ્તીમાં હોય છે અહેસાન શું?

નામ, ધન, વૈભવ વિશે “નાશાદ” મુંઝારો ન કર;
લઈને શું આવ્યા હતા, લઈને જશું સામાન શું ?

– ગુલામ અબ્બાસ ‘નાશાદ’

લે તું મને

વીતી જતો સમય છું વળાવી લે તું મને ;
હું ક્યાં કહું છું દિલમાં વસાવી લે તું મને.

ભૂતકાળ થઈ જવાની લગોલગ તો શું થયું ;
છું જ્યાં લગી, બને તો નભાવી લે તું મને.

સંભવ નથી છતાં એ હકીકત હું જાણું છું;
ધારે તો એક પળમાં મનાવી લે તું મને.

ઊભો છું તારે દ્વાર અરજ એટલી લઈ ;
યા હાથ દે યા હાથ બતાવી લે તું મને.

હો લાગણી તો સ્પષ્ટ તને પણ થવું રહ્યું ;
ચાલી નહીં શકું હું , ચલાવી લે તું મને.

લાવી શકે છે બોલ ઝલક વીતી કાલની?
તારું ગજુ નથી કે હસાવી લે તું મને.

હું આજ છું એ જાણ્યા પછી વાજબી નથી ;
ગઈકાલ સમજી ભીંતે સજાવી લે તું મને.

બ્રુટસ સમાન જાણીતા ચહેરા છે આસપાસ ;
દુશ્મનને કહી રહ્યો છું બચાવી લે તું મને.

જો અંત દુર્દશાનો ન હો જિંદગી સુધી ;
“નાશાદ”ની દુઆ છે ઉઠાવી લે તું મને.

– ગુલામ અબ્બાસ ‘નાશાદ’

અટકળ

શક્યતા, સંજોગ, અટકળ ;
બે ઘડીનું સુખ, પછી છળ.

અપશુકન એને જ સમજો;
હો સફળતાની ઉતાવળ.

પ્યાસની પીડા જો કિસ્મત;
શું ફરક જળ હો કે મૃગજળ.

પાંપણો તો યે ના ઢળતી ;
બારણે ખખડે ન સાંકળ.

આંખ થાકે વાટ જોતા ;
યુગ સમાણી હોય છે પળ .

ભૂલતો ના ઓ ટપાલી !
આવશે એકાદ કાગળ .

સુખ નથી,દુઃખપણ નથી કંઈ;
તોય આંખો મારી ઝળહળ.

કંઇ ન ઉપચારક કહે છે;
શાને છાતીમાં છે સળવળ.

રસ્તો કંઇ “નાશાદ” મળશે;
વાત અંતરની તો સાંભળ.

– ગુલામ અબ્બાસ ‘નાશાદ’

સમાણા છે

ગમી ગયા છે જે ચહેરા છબી સમાણા છે ;
રહે છે આંખ લગોલગ છતાં અજાણા છે.

હજાર ખોટ હવે લાગે સૌને મારામાં ;
નિયમ જગતનો સફળ જે થયા એ શાણા છે.

કદાચ પળમાં એ ફુગ્ગાની જેમ ફૂટે પણ ;
પરાઈ ફૂંકે જે હદથી વધુ ફુલાણા છે.

નિરાંત પામવા તૂફાનથી સુલેહ કીધી;
ધ્યાન ના રહ્યું શઢમાં અસંખ્ય કાણાં છે.

મુહુર્ત, તિથિ ,ઘડી મારે મન નકામા સૌ;
મને તો ડગલે ને પગલે ફકત કટાણા છે.

રડ્યા ખડ્યા હતાં શમણાં જે આંખમાં થોડા ;
ઉજાગરાથી એ ત્રાસી ગયા, વિલાણા છે.

તબીબ કે’ છે બીજો રસ્તો આપવો પડશે;
રગોમાં દુઃખ જે પિગળ્યા નહીં ફસાણા છે.

ગઝલ વિશે હવે “નાશાદ” એવું કંઈઈ કહેશે ;
જે શબ્દ હોઠે હતા કાગળે લખાણા છે.

– ગુલામ અબ્બાસ ‘નાશાદ’

માંગ શ્વાસોની સતત

ચાલવું બસ ચાલવું, છે માંગ શ્વાસોની સતત;
ને કદી ના થાકવું, છે માંગ શ્વાસોની સતત.

માર્ગદર્શક આંગળી ચીંધે તો આપો માન,પણ-
મન કહે એ માનવું ,છે માંગ શ્વાસોની સતત.

શબ્દ જ્યાં બૂમરેંગ સમ પાછા ફરી આઘાત દે;
શબ્દળને પંપાળવું , છે માંગ શ્વાસોની સતત.

ધન વિશે તકરાર લાંબી એટલું શિખવાડી ગઈ;
લેવું ના તો આપવું ,છે માંગ શ્વાસોની સતત.

પારકાની બાબતે દૂરી રહે તો સારું છે;
દેખવું ના દાઝવું ,છે માંગ શ્વાસોની સતત.

જેના ઉચ્ચારણની મન હળવાશ અનુભવતું મળે;
નામ ગમતું જાપવું,છે માંગ શ્વાસોની સતત.

જે પરિસ્થિતિ રહે “નાશાદ” હળવા હાસ્યથી;
જીવતર શણગારવું, છે માંગ શ્વાસોની સતત..

– ગુલામ અબ્બાસ ‘ નાશાદ’