આજ, દેજો વરસાદ

આજ મારા ગામને દેજો વરસાદ
આકુળ ને વ્યાકુળ છે દિવસ ને રાત
આજ મારા ગામને દેજો વરસાદ…

કોઈ કહે આજ આવે કોઈ કહે કાલ
અહીં તો કોરી ગઈ સાલોની સાલ
આજ તો જોશીડા વરતારા નાખ
આજ મારા ગામને દેજો વરસાદ…

ના ખાવાને ધાન ના પીવાને પાણી
આવી છે હર કોઈ ઘરની કહાણી,
તાજી ના મળશે અહીં ચૂલામાં રાખ
આજ મારા ગામને દેજો વરસાદ…

ડમરીઓ ધૂળની ને ઊની ઊની લાય
આકરો છે તડકો ને નેજવાની છાંય
મૂંગા તરુવર કરશે કોને ફરિયાદ
આજ મારા ગામને દેજો વરસાદ…

રસ્તા સૂમસામ ને સૂની છે કેડીઓ
ખાલી પરસાળ ને ખાલી છે મેડીઓ
તૂટ્યા છે તાર ને ખૂટ્યા સંવાદ
આજ મારા ગામને દેજો વરસાદ…

એટલું તો કહો તમે માનશો ક્યારે
જીવન અમને પાછું આપશો ક્યારે
આજે તો નાખી દો ઝાપટું એકાદ
આજ મારા ગામને દેજો વરસાદ…

પ્રવીણ શાહ

સ્વપ્ન વણાતું હોય છે

સ્વપ્ન આંખોમાં વણાતું હોય છે,
ભાગ્ય એ રીતે લખાતું હોય છે.

હળવે હાથે ઘા કરો એના ઉપર,
રણકી ઉઠે એ જ ધાતુ હોય છે.

મન ભલે કોઈ વાત માની લે છતાં,
આખરે તો મન મૂંઝાતું હોય છે.

આંગણું, ઘર, ઓસરી ખાલી હશે,
એક પંખી રોજ ગાતું હોય છે.

એક એક ડગલું તમે ભરતા રહો,
લાંબુ અંતર એમ કપાતું હોય છે.

પ્રવીણ શાહ

ચોમાસું બેઠું

વાદળને ઠેસ એક વાગી કે ચોમાસું બેઠું.
એક વીજળી સફાળી જાગી કે ચોમાસું બેઠું.

શીત લહર સુસવાટા મારે,
મનને શ્યામલ મેઘ ડરાવે,
ઝરમર વરસે થઇ અનુરાગી કે ચોમાસું બેઠું.

જ્યાં જુઓ ત્યાં પાણી પાણી,
છલક્યા સરવર તળાવ જાણી,
નદીઓ ઉભે પગે જો ભાગી કે ચોમાસું બેઠું.

આમ થયા છે ભીનાં લથબથ,
તોય રહ્યાં એ કોરા લગભગ,
એક છત્રી જો કોઇએ માંગી કે ચોમાસું બેઠું.

મેઘ-ફૂલ ખીલ્યાં આકાશે,
મ્હેક એની પહોંચી અવકાશે,
વૈરાગી હોય થયા રાગી કે ચોમાસું બેઠું.

દર્શન ઘેલી આંખો તરસે,
મેઘા અનરાધારે વરસે,
એક લગન જો એની લાગી કે ચોમાસું બેઠું.

પ્રવીણ શાહ

અજૂબા

ખુશ્બૂ ભીની યાદ અજૂબા,
મન કરતું સંવાદ અજૂબા

તન-મન થાતું ગોકુલ-રાધા,
બંસી કેરા નાદ અજૂબા.

છાબ ભરીને લાવ્યો ટહુકા,
મોસમ તારા સાદ અજૂબા.

મેઘાલય પણ વિસ્મય પામે,
આંખોમાં વરસાદ અજૂબા.

કહો સમયને વેગ વધારે,
કોઈ કરે ફરિયાદ અજૂબા.

પ્રવીણ શાહ

કહેવાય નહીં

દુરથી દેખાય તો કહેવાય નહીં,
સાનમાં સમજાય તો કહેવાય નહીં.

છે અમાસી રાત, ઝળકે આગિયા,
આંખ બે અંજાય તો કહેવાય નહીં.

તાપની સામે તમે છત્રી ધરો,
વાદળો ઘેરાય તો કહેવાય નહીં.

મોડી રાતે સ્વપ્ન મન-ગમતું મળે,
પાંપણો હરખાય તો કહેવાય નહીં.

કોઈ કાગળ-પેન પકડાવે મને,
ને ગઝલ સર્જાય તો કહેવાય નહીં.

પ્રવીણ શાહ

રંગત નથી

આમ જોકે ખાસ કંઇ બાબત નથી,
સાંજ ઊભી છે, અને રંગત નથી.

ફક્ત પીવાને હું જઉં છું મયકદે,
કોઈ મારી વાતમાં સંમત નથી.

ગામ આખું તરબતર વરસાદમાં,
આજ ઉત્સવ કોઈનો અંગત નથી.

સત્ય કહેવું ક્યાં જરૂરી હોય છે,
જૂઠ કહેવાની મને આદત નથી.

તું જ છે ત્યાં તું જ, હું જ્યાં જોઉં છું,
સ્થિર છે વાયુ, બીજી હરકત નથી.

પ્રવીણ શાહ

પરિચય થાય છે

એક બીજાથી પરિચય થાય છે,
ક્યાંક મળવાનો અભિનય થાય છે.

કામ સૌનું સૌ કરી લે છે અહીં,
ને હુકમ પાછા સવિનય થાય છે.

સાંજ નમતી, રાત મીઠી ચાંદની,
પ્રકૃતિ ખોળે સુરાલય થાય છે.

જ્યાં પરસ્પર લાગણી ભળતી રહે,
ત્યાં જ સંબંધો નિરામય થાય છે.

ના રહે છૂપું ખુદાનું ઐશ્વર્ય,
ક્યાંક સાગર ને હિમાલય થાય છે.

પ્રવીણ શાહ