મૂકી જશે

દિલથી જીવ્યા, ખાતરી મૂકી જશે,
કવિ છે, થોડી શાયરી મૂકી જશે.

સ્નેહના આંબા ઉગાડ્યા છે ઘણા,
ફળ જેવા કે પાયરી મૂકી જશે.

ક્યાંય કંઇ પણ ખાનગી રાખ્યું નથી,
મેજ પર એ ડાયરી મૂકી જશે.

એક ફોટો ભીંત પર લટકાવશે,
એમ ખુદની હાજરી મૂકી જશે.

એય જાણે છે જવાનું છે હવે,
શ્વાસ છેલ્લે, આખરી મૂકી જશે.

પ્રવીણ શાહ

Advertisements

અજાણી કહેશે

મૌન વિશે શું વાણી કહેશે,
ખુદને સાવ અજાણી કહેશે.

દુઃખ ભૂલવા સૌ અહીં આવે છે,
સાકી એજ કહાણી કહેશે.

સૌના મન પર રાજ કરે જે,
એને તો સૌ શાણી કહેશે.

રાતે રાતે મહેકે એને,
સૌ રાતોની રાણી કહેશે.

હું આવું પર્વતને કોરી,
એમ નદીના પાણી કહેશે.

ઘરના, મનના લૂંટે ગોરસ,
એને મીઠો દાણી કહેશે.

પ્રવીણ શાહ

ભગવો લિબાસ

સુખ ને દુઃખનો સમાસ જોયો છે,
એક ભગવો લિબાસ જોયો છે.

રહેવું ના રહેવું સરખું એને મન,
સંત જગથી ઉદાસ જોયો છે.

ત્યારે જીવનની ખુશ્બૂ આવે છે,
સંતને આસપાસ જોયો છે.

ગામ, ગિરા, નદી કિનારો પણ,
સંતનો અહીં નિવાસ જોયો છે.

દર્દ પર એ દવા લગાવી દે,
સંત આંખે ઉજાસ જોયો છે.

સંત વાણી-વિલાસમાં ડૂબ્યા,
પદ્યનો ત્યાં વિકાસ જોયો છે.

પ્રવીણ શાહ

બજાર ખાલી છે

આમ તો આ બજાર ખાલી છે,
ભાવની ચઢ-ઉતાર ખાલી છે.

ના ઊગ્યો ચાંદ, ના ખર્યો તારો,
રાત જેવી સવાર ખાલી છે.

કંઇ જ સૂઝતું નથી હવે મનને,
એક તારો વિચાર ખાલી છે.

લાગણી કે ના પ્રેમ છે એમાં,
આ નજરના પ્રહાર ખાલી છે.

લાશ થઈને પડ્યો છે દેહ એમાં,
સમજોને કે મઝાર ખાલી છે.

પ્રવીણ શાહ

નિકામે ગયા

જરૂરી હતું તો નિકામે ગયા,
અમે બસ ખુદાની લગામે ગયા.

જુઓ સૂર્ય પશ્ચિમ દિશામાં ડૂબે,
અમે પણ અમારા મુકામે ગયા.

મળે ઝેર તો પણ પીવાનું હતું,
અમે ટેવ વશ જામ-જામે ગયા.

પછી કાફલાને ભટકતો મૂકી,
અમે બે-ઘડી જાત સામે ગયા.

ઘણું ચાલી-દોડીને થાકી ગયા,
પછી શ્વાસ લાંબા વિરામે ગયા.

પ્રવીણ શાહ

નિકામે- ઈચ્છાથી, આશાથી

તપાસી જો

છેક તળિયે જઇને તપાસી જો,
એ જ મોતી હશે, ચકાસી જો.

તું ધરા ને પંખી ગગન માગે,
આવે સાગર તરી ખલાસી જો.

ફૂલ ખીલ્યાં કંઇ બાગમાં એવા,
આજ પાછી ફરી ઉદાસી જો.

કોણ બીજું એનું કહ્યું માને,
હું જ એના ઘરનો નિવાસી જો.

અહીં મળ્યો કુદરતી લિબાસ મને,
નહીં મળે મુજ સમો વિલાસી જો.

પ્રવીણ શાહ

પાછળ લાગીએ

સૂરજ પાસે શીતળતા માગીએ,
એને ગરમીનો આંક બતાવીએ.

વાદળને કહો કે જળ પૂરતું આપે,
માગે તો થોડું પાછું આપીએ.

કાષ્ઠ બળ્યા છે, એની ચિન્તા ના કર,
રાખ હશે ઊની, થોડું તાપીએ.

સૌને જોયા છે ગાઢી નિદ્રામાં,
પણ આંખ ખુલે ત્યારે તો જાગીએ.

કાલે બાકીના સૌ કામ કરીશું,
આજે મંજિલની પાછળ લાગીએ.

પ્રવીણ શાહ