એક કવિતા

એક કવિતા-
એક કાળ પુરુષ આવીને
ઊભો છે પૃથ્વી પર, ખડે પગે- સૂક્ષ્મ રૂપે
તેણે માનવીને શિકાર બનાવ્યો છે-
કોના પાપે, કોના વાંકે કે
ઋણાનુબંધે
દ્વેષ, ઈર્ષા, અને હિંસામાં રત માનવી
આ બધુ ભૂલી,
ભય સમયે કાચબો પોતાની
જાત સંકેલી લે, બરાબર એમ જ
ભરાયો છે પોતાના ઘરમાં, કોનાથી ડરીને
મોતથી, આ કાળ પુરૂષથી, કે
પોતાના જાત ભાઈથી
મોત હાથમાં લઈ ફરનારા પણ
ડરી ગયા છે, સરહદો પારના દુશ્મનથી
એ શ્વાસ લે છે તો માસ્ક પહેરી
સ્પર્શે છે તો મોજાં પહેરી
એક વાર દૂર રહે છે એકબીજાથી
દિવસમાં દસ વાર હાથ ધોવે છે
પણ મનમાંથી ડર સાફ થતો નથી
આપત્તિ કાળે બુદ્ધિ કામ ના કરે
આજે તો મોટા મોટા તજગ્નોની
બુદ્ધિ કામે લાગી છે
કોણ કોને હંફાવે છે એ તો
કાળ જ કહેશે.

પ્રવીણ શાહ

તા. 25 માર્ચ, 2020 થી તા. 14 એપ્રિલ, 2020 સુધી
કોરોના વાઇરસને કારણે ભારતમાં સંપૂર્ણ લોકડાઉન હતું.

અંધારું- એક સ્થિતિ

અંધારું-
ક્યાંય ઉજાસનું નામ નથી
સર્વત્ર અંધારું- ઘોર અંધારું
સૃષ્ટિ પરની દરેક વસ્તુ-
પર્વત, વૃક્ષો, નદીઓ, સાગર, રસ્તા..
જાણે એક બીજામાં સમાઈ ના ગયા હોય !
આપણે પણ !
આપણા પડછાયા પણ !
થોડોક ઉજાસ થતાં
શું આ સ્થિતિ રહેશે !?

પ્રવીણ શાહ

અનુમાન

લહેરાતી ખુશ્બૂ પરથી તમે
ફૂલોની સુંદરતાનું અનુમાન કરી શકો
ધસમસતી નદીઓ જોઈને તમે કહી શકો
કે તે કેટલી ઊચાઇ પરથી આવે છે
તમારો પડછાયો જોઈને
આકાશમાં સૂર્યના સ્થાન વિશે વિચારી શકો
પરંતુ વાદળના ગરજવા અને
વીજના કડકવા પરથી તમે વરસાદની
ચોક્કસ આગાહી ના કરી શકો
બરાબર એમ જ
કોઈ કવિને મળતી વાહવાહ વાહવાહ
સાંભળીને તમે એની કવિતા વિશે
કોઈ જ અનુમાન કરી ના શકો

પ્રવીણ શાહ

કાલે મળીએ છીએ

સો વાતોની એક વાત
અમાસ કે અજવાળી રાત
આપણે કાલે મળીએ છીએ

થોડા તડકે થોડા છાયે
હું જમણે તું બેસે ડાબે
રુદયના મંજૂલ ધબકારે
અસ્ત ઉદયને સંધિ કાળે મળીએ છીએ
આપણે કાલે મળીએ છીએ

વાણી વિલાસને ભૂલી
પળ બે પળ કાળને રોકી
બંધ આંખોને પલકારે
ક્યાંક મન-સરવરની પાળે મળીએ છીએ
આપણે કાલે મળીએ છીએ

હરિયાળી પર હળવે પગલે
એક બીજાને ડગલે ડગલે
ઝાકળના ઝીણાં છલકારે
મધુર સ્મૃતિઓ વચાળે મળીએ છીએ
આપણે કાલે મળીએ છીએ

ઘન ઘોર ઘટાની પારે
દૂર દૂર અગમ્ય આરે
કડ કડ વીજને ચમકારે
કોઈ મેઘ ધનુષી ઢાળે મળીએ છીએ
આપણે કાલે મળીએ છીએ

પ્રવીણ શાહ

આજ- કાલ

કહે છે કે કાલ કોણે જોઈ છે ?
છતાં માણસ કાલને માટે
આજને જીવે છે,
જો તે આજને માટે આજને જીવતા શીખી લે,
તો એને કાલની ચિંતા ના રહે.
પછી તો એના સપના સાકાર થવા લાગે,
જે કાલે મળવાનું છે, તે એને
આજે મળી જાય.
હવે એ ચોક્કસ કહી શકે કે હા
કાલને મે જોઈ છે-
કાલને મે આજે જોઈ છે.

પ્રવીણ શાહ

કવિ તો કવિ જ

પૃથ્વી ભ્રમણ, સુરજ સંક્રમણ,
ચંદ્ર કળા કરવાનું બંધ કરે,
આદિ અંત, અસ્ત ઉદય કે
ઋતુઓ પણ ભૂલી જવાય,
સાગર ઘૂઘવવાનું, વાદળ ગરજવાનું,
વીજળી કડકવાનું ચૂકે,
કળી ખૂલે નહીં, ફૂલ ખીલે નહીં,
કે ભ્રમર ગુંજે નહીં,
ઝાકળ ઇચ્છે નહીં, તૃણને સ્પર્શવા,
ડાળીઓ ઝૂકવા, કે
મુસાફિર આગળ જવા,
ના પ્યાર ના એકરાર,
ના વિરહ ના કોઈ મુલાકાત હોય,
તો પણ કવિને તમે કવિતા કરતા
રોકી ના શકો.

પ્રવીણ શાહ

મારી એકલતા

મારી એકલતાને વહી જવું છે
એ ઝરણ શોધે છે,
એને આકાશમાં ઉડવું છે
એ પંખ શોધે છે,
એને હસવું છે, ખેલવું કૂદવું છે
એ બાળપણ શોધે છે.
એને કંઈક કહેવું છે, બોલવું છે
એ શબ્દ શોધે છે.
એને કંઈક લખવું છે,
એ કાગળ ને કલમ શોધે છે.
એને મધુરા ગીત ગાવા છે
એ કંઠ શોધે છે.
અંતે કહે છે- હું રડી શકું તોયે ઘણું !
અને મેં એને મારી કવિતામાં બોલાવી.

પ્રવીણ શાહ