લગાવી બેઠી છે

રણની વચ્ચે છાંયપરી તલાશ લગાવી બેઠી છે,
ગર્મ હવાઓ ઝંઝાજળની પ્યાસ લગાવી બેઠી છે.

દૃશ્યોની સંદૂકમાંથી નીકળે છે કેવળ સન્નાટા,
આંખો તોયે પગરવ ઉપર તાશ લગાવી બેઠી છે.

પાંપણના નામે બારીએ સ્વીકારી લીધા પર્દા,
આંખોના નામે આખું આકાશ લગાવી બેઠી છે.

ઈચ્છાકુંવરી કરિયાવરમાં શ્વાસ માંગવા આવી, ને
જીવણબાઈ એક સદીની આશ લગાવી બેઠી છે !

અંધારી રાતોને સૂરજનાં શમણાં બતલાવો નહીં,
સેંથીમાં એ ભવભવનો ઉજાસ લગાવી બેઠી છે.

આજ ખુશાલીનો અવસર છે ‘ચાતક’ એનાં આંગણમાં,
મારી આંખો મહેંદીની ભીનાશ લગાવી બેઠી છે.

– દક્ષેશ કોન્ટ્રાકટર ‘ચાતક’

Advertisements

મને એમ..

મને એમ, ખિસ્સેથી નાણું સર્યું છે,
પછી જાણ થઈ કોઈ દિલથી ગયું છે.

બધા એને મૃગજળ કહે છે પરંતુ,
તને જોઈ રણ પાણી પાણી થયું છે.

જમાનાને મોઢે બહુ સાંભળ્યું’તું,
મને આપનામાં ક્યાં એવું મળ્યું છે?

હંમેશા તું આવીને વળગી પડે છે,
ઉદાસી! તને શું બીજુ આવડ્યું છે?

સમય નામના પંખીમાંથી જ ‘પ્રત્યક્ષ’,
હયાતીનું દરરોજ પીંછું ખર્યું છે.

– રવિ દવે ‘પ્રત્યક્ષ’

અફવાને

ધરપકડ કરવા ગયો જ્યાં અફવાને
પોળમાં છટકી, વટાવી રસ્તાને

છાપરેથી વાયરે પકડી લીધી
એ પછી વહેતી કરી છે ચર્ચાને

માલ સાથે વાણિયો દેતો મફત
નર્મદાએ જઈને કીધું જમનાને

સત્યનારાયણ કથા-પરસાદી હો
એમ વહેંચે લોકમાં સહુ પડઘાને

ગામમાં તો બોલતાં છાપાં મળે
વેચવા માંડ્યા મફત સૌ હપ્તાને॰

ફાયદો કોને થશે કોને ખબર.
‘કીર્તિ’ તો શોધ્યા કરે છે ઘટનાને

– કીર્તિકાન્ત પુરોહિત

તારું મળે

કોઈ નહિ આ શહેરમાં તારું મળે
પાણી દરિયાનું સદા ખારું મળે

કોડિયું લઈ બારણે દોડું અને
લઈને વાવાઝોડું અંધારું મળે

હક હવે મારાપણાનો ક્યાં કરું ?
દર્દ પણ જ્યાં દિલનું મજીયારું મળે

કોઈ ના પૂછે આ સ્ટેશન છે કયું ?
એમ સૂનું નામ આ મારું મળે

તેજની વધઘટ અહીંયાં ગૌણ છે
દોસ્ત સૌને આભ સહિયારું મળે

– હર્ષ બ્રહ્મભટ્ટ

કોઈનું માનવું નથી

કંઇ જ વિચારવું નથી આજે,
કોઈનું માનવું નથી આજે.

ના નરોવા ના કુંજરોવા કહું,
સત્ય ઉથાપવું નથી આજે.

છે હકીકત સ્વીકારી લેવાની,
સ્વપ્નમાં રાચવું નથી આજે.

એમનું આવવું ક્યાં નક્કી છે ?
બારણું વાસવું નથી આજે.

મીઠી નીંદરમાં સૂતી છે દુનિયા,
આપણે જાગવું નથી આજે.

પ્રવીણ શાહ

ઊભી જ છે

છે સમસ્યા રોજની, બે ચાર તો ઊભી જ છે
જો મળે ના ભીતરે તો બ્હાર તો ઊભી જ છે

તેં જ ના રોકી કદી કે તેં જ અટકાવી નહી
એ તો કાયમ જઉં કહી પળવાર તો ઉભી જ છે

માર્ગમાં ચક્કર ચઢ્યા, નોકર જરા બેસી ગયો,
પણ દુકાને શેઠની ફટકાર તો ઊભી જ છે

હું તમારા રથમાં બેસી આ તરફ આવ્યો છું પણ
એ તરફ પણ પાલખી તૈયાર તો ઊભી જ છે

હોય મોટો બંગલો કે હોય નાનું ઝૂંપડૂં
ઉંબરા પર એક સ્ત્રી લાચાર તો ઊભી જ છે

– ભાવિન ગોપાણી

સ્વભાવ છે

રોકાય ના સહેજે, સમયનો એ સ્વભાવ છે,
અહિંયાં વિચારોનો જ માનવ પર દબાવ છે.

ક્ષમતા સ્વયંની જોઈ લો, જાણી જશો પછી,
ક્યાં, કેટલો, કોનો હજુ ખુદમાં અભાવ છે !

જ્યાં પ્રશ્ન એક જ, કોઈ અલગ રીતે પૂછ્યા કરે,
ત્યાં ‘મૌન રહેવું’ દિલનો બસ એવો ઠરાવ છે.

શ્રદ્ધાનો દરિયો કોઈથી ક્યાં પાર થઈ શકે?
સૌ પાસે તો શંકાના છિદ્રોવાળી નાવ છે.

સંસારમાં રહીનેય તમે સંન્યાસ લઈ શકો,
નક્કી કરો, શું એ મુજબનો સ્થાયી ભાવ છે?

હર કોઈ જાણે શ્વાસનો અંતિમ પડાવ પણ,
એ સત્યથી ક્યાં કોઈને થોડોય લગાવ છે ?!

જીવન ગતિ છે એક સરખી તે છતાં ‘પથિક’,
લાગે સતત કે કોઈ બાજુ તો તણાવ છે.

– જૈમિન ઠક્કર ‘પથિક’