દાઝ્યા છીએ

એક ભીના સ્પર્શથી દાઝ્યા છીએ,
રોમ રોમે હર્ષથી દાઝ્યા છીએ.

કોણ જાણે કેટલા વર્ષો થયાં !
કેટલાંયે વર્ષથી દાઝ્યા છીએ.

કોડિયામાંથી ગયા બસ વાટમાં,
એટલા ઉત્કર્ષથી દાઝ્યા છીએ.

આ સતત ઘર્ષણ થવાના કારણે,
આપણે સંઘર્ષથી દાઝ્યા છીએ.

સાવ અધકચરું અનુસરતા રહ્યા,
એટલે આદર્શથી દાઝ્યા છીએ.

છત હવે ઝાઝું ટકે એવી નથી,
ને અમે આ ફર્શથી દાઝ્યા છીએ.

– બાબુલાલ ચાવડા ‘આતુર’

Advertisements

हमको कुछ मालूम नहीं।

कहाँ से आया कहाँ है जाना हमको कुछ मालूम नहीं,
कहाँ पे घर है कहाँ ठिकाना हमको कुछ मालूम नहीं।

कश्ती लेकर निकल पड़े है, सागर भी है, तूफाँ भी,
जाने कब हो लौट के आना हमको कुछ मालूम नहीं।

उसकी सारी बातें वाजिब फिर उसाए तकरार है क्यों ?
क्या लेगा अब वो हरजाना हमको कुछ मालूम नहीं।

देख के दूर से दौड़ के आना और लिपट जाना हमको,
फिर हमी से क्यों शरमाना हमको कुछ मालूम नहीं।

पता वो अपना पूछ रहा है अपने घर में खड़ा खड़ा,
उस ‘नादान’ को क्या समजाना हमको कुछ मालूम नहीं।

– दिनेश डोंगरे ‘नादान’

આગ દિલની

આગ દિલની હાથને આખો દઝાડે!
ટેરવાઓ ભાર પર્વતનો ઉપાડે;

આ કલમને સ્હેજ પણ નિરાંત ક્યાં છે?
શબ્દને એ હર ઘડી સૂતો જગાડે!

આ ગ્રહો સઘળાં સતત ફરતા મૂકીને,
તું પ્રભુ! બ્રમ્હાંડમાં કોને રમાડે?

કોઈ ખુલ્લેઆમ કંઈ કહેતું નથી ને-
દાવપેચો થાય ભીડેલાં કમાડે;

ચાલ, દુનિયાની ફિકર સઘળી મૂકી દે!
કોણ એની વાતનું માઠું લગાડે?

શબ્દનો છે સાથ એથી તો જીવું છું;
‘પાર્થ’ બીજું કોણ આપણને જીવાડે?

– હિમલ પંડ્યા ‘પાર્થ’

પામી શક્યો છે શું ?

પૂછું છું રોજ ખુદને કે પામી શક્યો છે શું ?
અલ્લાહ આપી આપીને આપી શક્યો છે શું ?

શ્રધ્ધાને આંખ છે કે પછી એ ય અંધ છે ?
બંદા તું જાણી જાણીને જાણી શક્યો છે શું ?

આપ્યું શું એણે વાત એ હમણાં તો બાજૂ મૂક ;
સજદામાં માથું રગડીને માંગી શક્યો છે શું?

તારી નિકટ ખુદા છે ઓ ઝાહિદ ! ભલે રહ્યો ;
ખુદની જરા નિકટ કદી આવી શક્યો છે શું ?

જીવન છે ચાર દી’નો પથારો? બહુ સરસ !
આ ચાર ‘દી સુખેથી ગુજારી શક્યો છે શું ?

કોઈના દુઃખને સમજી શકે ક્યાંથી દેવદૂત !
સૂકી કદીયે રોટલી ખાઈ શક્યો છે શું?

મારી ભલાઈ દિલથી કરી છે તો એ બતાવ ;
મારી આ જન્મ-કુંડળી ફાડી શક્યો છે શું ?

ખુદને અરીસે જોઉં તો ભીંતો પૂછ્યા કરે ;
ભાલે લખાયેલું કશું વાંચી શક્યો છે શું ?

‘નાશાદ’ એ હિસાબ હશે પાપ – પુણ્યનો;
લીધું છે કેટલું અને આપી શક્યો છું શું?

– ગુલામ અબ્બાસ ‘નાશાદ’

માટી ઠરે છે!

પવન ફેરવે અેમ સઘળાં ફરે છે!
જુઓ જળ ઉપર પાન કેવાં તરે છે!

નથી ભૂલતા પ્રેમ કરવાનું તત્ત્વો;
કિરણ ઝાડને રોજ ચુંબન કરે છે!

ઉપર ધગધગે છે ઘણા વર્ષથી પણ;
અરે! ખૂબ ઊંડે તો માટી ઠરે છે!

ચરણમાં તમારા અમે ફૂલ વેર્યા;
સિતારા ય આકાશમાંથી ખરે છે!

ઉપર આભમાં ઝાડ અેકેય ક્યાં છે?
અહીં ઝાડવાં રોજ જીવે, મરે છે.

– જિજ્ઞેશ વાળા

કોને પૂછું ?

સ્વપ્ન છે કે જાગરણ, કોને પૂછું,
ક્યાં ગયું એ રવિ કિરણ, કોને પૂછું ?

આમ લાગે દુર સુધી ખુલ્લું છે,
આભ છે કે આવરણ, કોને પૂછું ?

એકથી છુટ્યા તો બીજું પિંજરું,
જન્મ છે કે છે મરણ, કોને પૂછું ?

આજ તો મન-મોરલો નાચી ઉઠ્યો,
થાય છે કોનું સ્મરણ, કોને પૂછું ?

લો દિવસ લઇ જાવ, ને રાજી રહો,
રાત મારી હોય પણ, કોને પૂછું ?

ક્યાંથી જામે દહીં, જ્યાં કોઇએ,
કાચું આપ્યું મેળવણ કોને પૂછું ?

પ્રવીણ શાહ

સો સો સલામ

વિદ્યુત વેગી ઝળહળને સો સો સલામ,
નીર ભર્યા સૌ વાદળને સો સો સલામ.

દિવસો, મહિના, સદીઓ, તો આવ્યા કરશે,
તક લઇ આવે એ પળને સો સો સલામ.

આ સોનલ વર્ણા સૂરજને સો સલામ.
તૃણ પર ખીલતા ઝાંકળને સો સો સલામ.

એમના સુખ-દુ:ખનું ખરું સાક્ષી એ જ હશે,
ભીના ભીના કાજળને સો સો સલામ.

નહિ તો એકલા બેસી તારા ગણતા હોત,
આજે આવેલ કાગળને સો સો સલામ.

પ્રવીણ શાહ