પૂમડામાંથી

ઈચ્છાઓ ગઇ ઉરના ટુકડે ટુકડામાંથી,
અત્તર જાણે ઊડી ગયું છે પૂમડામાંથી.

ભેદભરમની પાર જવાથી કંઇ ના પામ્યા,
તાણાવાણા ખૂલ્યા અમસ્તા લૂગડામાંથી.

કેમ નથી એ આંખો આજે કામણગારી ?
માયા ક્યાં ગઇ મનમોહક એ મુખડામાંથી !

ઘંટીના બે પડની વચ્ચે કોણે અમને,
સોઇ ઝાટકી ઓર્યા એના સૂપડામાંથી !

હોય ભ્રમરને ક્યાંથી એની ચિંતા ‘આતુર’,
ફ્ળ પ્રગટે – ના પ્રગટે કોઈ ફૂલડામાંથી !

– બાબુલાલ ચાવડા ‘આતુર’

તન તરસે

તન તરસે,
મન વરસે.

નભ ગરજે,
તળ ભરશે.

આ વર્ષા,
તર કરશે.

રગરગમાં,
જળ ફરશે.

દિલ પાછું,
ક્યાં તરસે?

આંખો પણ,
ક્યાં ઝરશે?

માણી લ્યો,
પળ સરશે.

મ્હેંકે તું,
મન ઠરશે.

યાદોમાં,
ફરફરશે.

– દિનેશ દેસાઇ

આપ હરિવર

ઊંચાં જંતર આપ હરિવર,
જીવન પગભર આપ હરિવર.

કામ બધું લે તારા નામે,
થોડું વળતર આપ હરિવર.

પગ ટૂંકાં ના થાય હવે કંઇ,
લાંબી ચાદર આપ હરિવર.

આશાના પરપોટા ફૂટે,
થોડા નક્કર આપ હરિવર.

બ્હાર અમે અજવાળાં કીધાં,
ઊજળાં ભીતર આપ હરિવર.

થાક્યા પહેરણ બદલી બદલી,
ફેરો નવતર આપ હરિવર.

પ્રવીણ શાહ

ક્યાં ખૂટે ?

આજ લીલું ઘાસ પાડોશી ખૂંટે,
ઢોર મનદુઃખ પેટનું ખીલે કૂટે.

હું વિદ્યાર્થી, હું જ મારો શિક્ષક, ને
રોજ ભણતર ભીતરે તો ક્યાં ખૂટે ?

એક અનુભવની ગઠરિયાં બાંધું ત્યાં,
ગાંઠ એની એકએક સામે છૂટે.

ઘા કરી ગઈ કારમો નજરો, સાકી!
એ દિવસથી જામ એક રોજે તૂટે.

સંપની કુંપળ ઉગાડી’તી ભૂલ્યાં,
‘કીર્તિ’ની સામે હવે સૌ એક્જૂટે.

– કીર્તિકાન્ત પુરોહિત

અંધાર છે

તેજ નહિ, અંધાર છે,
કોણ સર્જનહાર છે?

કેટલો પડકાર છે,
શ્વાસનો પણ ભાર છે.

ચલ, સમેટી લે બધું,
કોણ બોલ્યું: વાર છે?

એ જ વેચે મિત્રતા,
જેમનો વેપાર છે.

રોજ પૂછે ઘર મને,
કોઈ ખુલ્લું દ્વાર છે?

ક્યાં ખુશામત આવડી,
દોસ્ત! સમજણ બ્હાર છે.

હું પડીને જોઉં છું,
કોણ ઊંચકનાર છે?

– સુનીલ શાહ

ડામચિયા પર

વરસોના વરસો દોડે છે ડામચિયા પર,
વીતી ગયેલી પળ બોલે છે ડામચિયા પર.

રાતે આંખોના ફળિયામાં લ્યો આળોટી,
શમણા ભેગા થઈ પોઢે છે ડામચિયા પર.

કાળ! સમયની ગોદડીઓને ઢાંકી રાખી,
જાણે બચપણને શોધે છે ડામચિયા પર.

સાફસફાઈ ક્યાં પૂરી થઈ આખા ઘરની?
એક હજી જાળું ડોલે છે ડામચિયા પર.

પોતપોતાની રીતે શૈયા થાય ભલેને,
સાથે કેવા સહુ શોભે છે ડામચિયા પર !

આ ઓશિકા ને ચાદર ત્યાં નવરા બેઠાં,
સંબંધોના પડ ખોલે છે ડામચિયા પર.

ઉજાગરાના ટોળેટોળાં જાગી જાગી,
પરંપરાઓને જોડે છે ડામચિયા પર.

– યામિની વ્યાસ

વ્યથાની પોટલી

વ્યથાની પોટલી વાળીને બેઠો રહીશ ક્યાં લગ તું,
દ્વિધાનો હાથ આ ઝાલીને બેઠો રહીશ ક્યાં લગ તું.

ઊભો થા..! છોડ નિરાશા અને એ લક્ષ સામે જો,
બધી કર્મણ્યતા ટાળી ને બેઠો રહીશ ક્યાં લગ તું.!

જરુરી હોય છે ઉત્સાહ, જુસ્સો, હામ હૈયામાં,
હ્રદય તારું લઈ ખાલી ને બેઠો રહીશ ક્યાં લગ તું.!

મળે જો સાથ મિત્રોનો તો રસ્તા થઈ જશે સહેલા,
અહં તારાને પંપાળી ને બેઠો રહીશ ક્યાં લગ તું.!

કરીશું આમ, જઈશું આમ, ને આવી જશે મંઝીલ,
ખયાલોમાં ફકત ચાલીને બેઠો રહીશ ક્યાં લગ તું.!

ખરેખર પ્હોંચવું હો ક્યાંક, પગથી ચાલવું પડશે,
પછી આ ખાટલી ઢાળી ને બેઠો રહીશ ક્યાં લગ તું.!

સુકાયાં છે બધાં જંગલ, અહીં ‘આનંદ’ નહીં વરસે,
હવે પકડી સુકી ડાળી ને બેઠો રહીશ ક્યાં લગ તું.!

– અશોક જાની ‘આનંદ’